വരയും വരിയും

വരി : "മഴയില്‍ നനഞ്ഞ് സെപ്റ്റംബര്‍......, മരതകപ്പട്ടണിഞ്ഞ് മഹാബലേശ്വര്‍ - 2"

2012-02-12T23:40:00.000+05:30

വെന്നാ തടാകമാണ് മഹാബലെശ്വറിന്‍റെ കവാടം. തടാകത്തിന്‍റെ മുകളില്‍ തുള്ളിത്തെറിക്കുന്ന മഴ. മഴ പോകാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കോടമഞ്ഞ് താണ് താണ്, ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി സര്‍വതിനെയും പുണരുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും മഴ!! മഴയും കോടമഞ്ഞും കൂടിയുള്ള ഈ കണ്ണുപൊത്തിക്കളി വെന്നാ തടാകത്തിന്‍റെ മുകളില്‍ അപൂര്‍വ്വസുന്ദരമായ കാഴ്ച ഒരുക്കി തന്നുവെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. വെന്നാ തടാകം കോടമഞ്ഞില്‍ മറയുന്നത് കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

കോടമഞ്ഞില്‍ കൂടി മഹാബലേശ്വരിലേക്ക്

മഹാബലേശ്വര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലൂടെ നടക്കാം

ഏകദേശം ഏഴ് മണിയായപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ മഹാബലേശ്വരില്‍ എത്തി. ബസ്സ്‌ മാര്‍ക്കറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. മഹാബലേശ്വരിലെ ജനവാസകേന്ദ്രങ്ങള്‍ ഈ മാര്‍ക്കറ്റിന് ചുറ്റുമായിട്ടാണ് കെട്ടിപൊക്കിയിരിക്കുന്നത്. സീസണ്‍ സമയങ്ങളില്‍ സമൃദ്ധമാകുന്ന മാര്‍ക്കറ്റ്, ഓഫ്‌-സീസന്‍ സമയങ്ങളില്‍ ശുഷ്ക്കമായിരിക്കും. ഇവിടുത്തെ, നല്ലൊരു ശതമാനം കടകളും strawberry കൊണ്ടുള്ള ജാമുകളും ജ്യുസുകളും മറ്റും വില്‍ക്കുന്നവയാണ്. പിന്നെയുള്ളവ, കമ്പിളി ഉടുപ്പുകളും തൊപ്പിയും മറ്റും വില്‍ക്കുന്നവ. മാര്‍ക്കറ്റിന് അത്ര അകലയല്ലാത്ത ഒരു ഹോട്ടലില്‍ check-in ചെയ്ത ശേഷം, എല്ലാവരും കൂടി നടക്കാന്‍ ഇറങ്ങി. പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ പല സ്പോട്ടുകളില്‍ ആയിരിക്കുന്ന സഞ്ചാരികള്‍ സന്ധ്യയാകുമ്പോള്‍ തിരികെ എത്തുന്നത് കാരണം സന്ധ്യയ്ക്ക് ശേഷമാണ് മാര്‍ക്കറ്റ് സജീവമാകുന്നത്. കെട്ടിടങ്ങളെ വേര്‍തിരിക്കുന്ന ഇടനാഴികളിലൂടെയും, ചെറുപാതകളിലൂടെയുമുള്ള നടത്തം രസകരമായിരുന്നു. കാരണം, എല്ലാ വഴികളും എത്തി ചേരുന്നത് ഒരേ സ്ഥലത്ത് തന്നെ!! ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നര മണിയായപ്പോഴാണ് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഞങ്ങള്‍ തിരികെ ഹോട്ടലില്‍ ചെല്ലുന്നത്. കണ്ണില്‍ മയക്കം പിടിക്കുമ്പോള്‍, ആര്‍ത്തലക്കുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പം കാതുകളില്‍ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

രണ്ടാം ദിവസം - പ്രഭാതം

മാനത്ത് നിന്ന് മേഘങ്ങലെല്ലാം താഴത്തിറങ്ങിയത് പോലെ മൂടല്‍ മഞ്ഞ്!! വിജനമായ മാര്‍ക്കറ്റിലൂടെ മൂടി പുതച്ച് കുറെ നേരം നടന്ന്, ഇടയ്ക്കു കണ്ട ഒരു 'ടപ്പരിയില്‍' നിന്ന് ചായയും കുടിച്ചു ഞാന്‍ ഉന്മേഷഭരിതനായി തിരികെ റൂമില്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ ഉണര്‍ന്ന് തയ്യാറായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഹാബലേശ്വര്‍ എന്ന പേരിന് കാരണഭൂതമായ മഹേശ്വരക്ഷേത്രം, അതിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള കൃഷ്ണാ നദിയുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനം. ഒരു ദിവസവും, യാത്രയും തുടങ്ങാന്‍ ഇത്ര അനുയോജ്യമായ മറ്റേതു സ്ഥലമാണ് ഉണ്ടാവുക !!

മഹാബലേശ്വര്‍ ക്ഷേത്രവും കൃഷ്ണയുടെ ജനനവും

കാട്ടിലൂടെ ഒരു യാത്ര, തിങ്ങി നിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍, വള്ളിപടര്‍പ്പുകള്‍, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പാത മുറിച്ചു കടന്നു പോകുന്ന കുഞ്ഞരുവികള്‍... കൂട്ടിന് വീണ്ടും മഴയെത്തി. മഴ കാരണം ഏകദേശം മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറോളം എടുത്തു, ക്ഷേത്രത്തില്‍ ചെല്ലാന്‍. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍ കൈകളിലെ രോമങ്ങള്‍ എഴുന്നു നില്‍ക്കുന്ന അനുഭവം. കഴിഞ്ഞ ആയിരത്തിലേറെ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ എത്രയോ മഹാരഥന്മാര്‍ ഭഗവല്‍ ദര്‍ശനത്തിനായി ഈ പടവുകള്‍ കയറിയിട്ടുണ്ടാകണം! ശിവാജിയേയും, സംഭാജിയെയും പോലെയുള്ള എത്രയെത്ര മറാഠാ വീരന്‍മാര്‍!!!!!!

പഴമയുടെ സൗന്ദര്യം വരച്ചിടുന്ന ക്ഷേത്രവും, മതില്‍ക്കെട്ടും, ഗോപുരവും. ആളുകളുടെ ഒരു നീണ്ട നിര. ഞങ്ങളും അതിനൊപ്പം ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ദേവചൈതന്യം പ്രകാശം പരത്തി നില്‍ക്കുന്ന സ്വയംഭൂവായ ശിവലിംഗം. അപാരമായ വീതി. നമ്മുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പോലെ ശ്രീകോവില്‍ എന്ന സങ്കല്പം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ശിവലിംഗത്തിന് വളരെ അടുത്തായി നിന്ന് ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചു. ആത്മനിര്‍വൃതിയുടെ, ശാന്തതയുടെ ഒരതുല്യ നിമിഷം.

ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴെക്ക് മഴ ശമിച്ചിരുന്നു. ഇവിടെ നിന്ന് പത്തു ചുവട് അകലെയാണ് ശിവഗംഗ ക്ഷേത്രം, കൃഷ്ണാ നദിയുടെ ഉത്ഭവം. കൃഷ്ണ മാത്രമല്ല, വെന്നയും, കൊയ്നയും, സാവിത്രിയും, ഗായത്രിയും ഭൂമീദേവിയുടെ ഞരമ്പുകളായി ഒഴുകി തുടങ്ങുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. സാവിത്രിയുടെ ശാപത്താല്‍ കൃഷ്ണാനദിയായി ഒഴുകുന്നത്‌ സാക്ഷാല്‍ മഹാവിഷ്ണു. ഒപ്പം വെന്നയായും കൊയ്നയായും ഒഴുകുന്നത്‌ പരമശിവനും, ബ്രഹ്മാവും ആണെന്നത് ഐതീഹ്യം. അഞ്ച് നദികളും ഭൂമിക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് ചെറിയ ചാലുകളായി ഒഴുകി വന്ന് ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്ന് ഒരു ഗോവിന്‍റെ വായിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നു. നദികളുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനമായ ഈ പുണ്യപ്രദേശത്തെ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ 'സിംഗന്‍' എന്ന മഹാരാജാവ് 1200-കളിലാണ് ഈ കൗതുകം പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു. (800 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേയുള്ള രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ദീര്‍ഘവീക്ഷണം ഇന്നത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ക്ക് ഇല്ലാതെ പോകുന്നത് കൊണ്ട് മുല്ലപ്പെരിയാറും, മഴ പെയ്തു കഴിഞ്ഞാലുള്ള തിരുവനന്തപുരവും ഒക്കെ നമ്മളെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നു.)

ഒരു നദിയുടെ, അല്ല അഞ്ചു നദികളുടെ ഉത്ഭവം കാണുകയും, ഗോമുഖത്ത് നിന്ന് നദികളെ കൈകളിലെടുത്ത് ശിരസ്സിലേക്ക് തുള്ളികളായി ഇറ്റിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴുണ്ടായ അനുഭൂതി അവാച്യമാണ്. അത്, കണ്ട് തന്നെ അറിയണം, തൊട്ട് തന്നെ അറിയണം! [ ഈ അനുഭവം എല്ലാവരും നേരിട്ടറിയണം എന്നുള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ഫോട്ടോഗ്രാഫി അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല !! ]
Needle Hole Point അഥവാ ആനത്തല

ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചുള്ള യാത്ര പാതി പിന്നിട്ട് ഞങ്ങള്‍ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. നീഡില്‍ ഹോള്‍ പോയിന്‍റ് ആണ് ലക്‌ഷ്യം. 'Wow'...നമ്മള്‍ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോകും. ഇവിടെ നിന്നാല്‍ താഴെ കൃഷ്ണാ നദി കാണാം; കൃഷ്ണാ നദി ചക്രവാളത്തിലെക്കൊഴുകി മേഘങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ചേരുന്നത് കാണാം!!

നീഡില്‍ ഹോള്‍ പോയിന്‍റില്‍

പമ്പ്‌ ഹൗസ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു

കൃഷ്ണാ നദി ഒഴുകുന്നത്‌ മരങ്ങളും ചെടികളും പച്ച പുതപ്പിച്ച സഹ്യാദ്രിയുടെ താഴ്വാരത്താണ്. ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്ന പ്രദേശം 'റ'

ഉള്ളിലേക്ക് വളഞ്ഞാല്‍ എന്നത് പോലെയാണ് നില്‍ക്കുന്നത്. ഇതിന്‍റെ ഒരു വശത്ത് ഒരു ചെറിയ അരുവി താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു. അരുവിയുടെ ചന്തം ഒന്നടുത്തു കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ച് അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. അരുവി ഒഴുക്കുന്ന വശത്ത് നിന്നാല്‍ എതിര്‍ വശത്ത്, മലയില്‍ ഒരു ദ്വാരം കാണാം.

ഒരു വശത്ത് അരുവി

മറുവശത്ത് നിന്ന് നോക്കിയാല്‍, നീഡില്‍ ഹോള്‍ പോയിന്‍റ്
ഇതിനാലാവണം നീഡില്‍ ഹോള്‍ എന്ന പേര് വന്നത്. പക്ഷെ എനിക്കത് ഒരു 'ആനത്തല'യായിട്ടാണ് തോന്നിയത് !!

നീഡില്‍ ഹോള്‍ പൊയന്റ്റ് ഒരു ചെറിയ കിഷ്ക്കിന്ധയാണ്. അത്രയ്ക്കുണ്ട് വാനരന്മാരുടെ ബാഹുല്യം. ഇവിടെ നിന്ന് തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഉച്ചയായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഞങ്ങള്‍ വെന്നാ തടാകം ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. മഹാബലേശ്വരില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങി തുടങ്ങിയെന്ന് പറയാം..

അരുവിയുടെ മുകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് ചിത്രങ്ങള്‍ പകര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചത്‌

സുന്ദരിയായ വെന്നാ തടാകം

കഴിഞ്ഞ ദിവസം സന്ധ്യ സമയത്ത് കോടമഞ്ഞില്‍ മറഞ്ഞു നിന്ന വെന്നാ തടാകം ഇത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നതേ ഇല്ല. വിശാലമായ നീലത്തടാകവും, തടാകക്കരയിലെ വൃക്ഷങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് അവര്‍ണ്ണനീയമായ കാഴ്ച്ച ഒരുക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്.

തടാകത്തില്‍ ബോട്ടിംഗ് സൗകര്യം ഉണ്ട്. രണ്ടു ബോട്ടുകളിലായി ഞങ്ങള്‍ തടാകത്തിന് ഒരു വലത്ത് വച്ചു. അങ്ങേ കരയോടടുത്തപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു ഹനുമാന്‍ ക്ഷേത്രം.

വെന്നാ തടാകത്തിന്‍റെ കരയില്‍ 'ചേതക്കും', 'ഭഗത്തും', 'മോഗ്ലി'യും അങ്ങനെ വെളുപ്പും കറുപ്പുമൊക്കെയായി ഭംഗിയുള്ള കരുത്തന്മാരായ കുറേ കുതിരകള്‍................ ഒറ്റയ്ക്കും തറ്റയ്ക്കും കുതിരസവാരിക്കായി ഒരുക്കി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നവ. ക്യാരറ്റും, ചോളവും, കപ്പലണ്ടിയും അങ്ങനെ വഴിയോര വില്‍പ്പനക്കാര്‍ വേറെയും. വെന്നാ തടാകം തികച്ചും refreshing ആയിരുന്നു. മഹാബലേശ്വര്‍ യാത്രയെ അതൊരു വ്യത്യസ്ത തലത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചുവെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

തടാകക്കരയില്‍

തടാകക്കരയില്‍ 'ബൂട്ടാ' വില്‍പ്പനക്കാരന്‍

സ്ട്രോബറി....മ്....

മലയിറങ്ങി ഞങ്ങള്‍ തിരികെ പഞ്ച്ഗനിയിലെത്തി. 'Mapro' എന്ന 'food Processing' കമ്പനിയുടെ ഒരു 'outlet' ന്‍റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ വണ്ടി ഓരം ചേര്‍ത്തു. സ്ട്രോബറിയുടെ ഒരു പടുകൂറ്റന്‍ മോഡല്‍ ആണ് നമ്മെ അവിടെ വരവേല്‍ക്കുന്നത്. പിന്നെ നിരനിരയായി പല തട്ടുകളില്‍ അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ജാമും, സ്ക്വാഷും, ജ്യുസും.....അതില്‍ തൊണ്ണൂറു ശതമാനവും സ്ട്രോബറിയില്‍ നിന്നുള്ളവ, ഒറിജിനല്‍!!!!!!!!!!!111!! വെളിയില്‍ കിട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍

നല്ല വിലക്കുറവും. രണ്ടു കുപ്പി ജാം ഞാനും വാങ്ങി.(നല്ല ക്വാളിറ്റി സാധനമായിരുന്നു)

Restaurant

ഈ 'outlet' നോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു 'restaurant' ഉം ഉണ്ട്. അവിടുത്തെ സ്പെഷ്യല്‍ വിഭവമായിരുന്നു 'ചോക്ലേറ്റ് ബ്രൌണി'. ഉരുക്കിയൊഴിച്ച 'yummy' ചോക്ലേറ്റിന് മുകളില്‍ കിടിലന്‍ വാനില ഐസ്ക്രീം!! പഞ്ച്ഗനിയിലെ സുഗമുള്ള തണുപ്പില്‍ കഴിക്കാന്‍ ഇതിലും നല്ലൊരു സാധനമില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി.

Chocolate Browny - ഫോട്ടോ സ്വല്‍പ്പം 'blur' ആയി

Go-Kart പീ...പീ..

നേരം അഞ്ചു മണിയോടടുത്തു. ഇപ്പൊ തിരിചില്ലെങ്കില്‍ ചുരം ഇറങ്ങാന്‍ പ്രയാസമാകുമെന്ന് ഡ്രൈവര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ച് കുറച്ചു മുന്നേക്ക് ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഒരു Go-Kart 'പാര്‍ക്ക്' കണ്ട് അനൂപ്‌, വണ്ടി 'സഡന്‍ ബ്രേക്ക്‌' ഇടീച്ചു. എന്താണ് സംഭവമെന്ന് ആദ്യം ആര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും എല്ലാവരും അനൂപിനൊപ്പം ചാടിയിറങ്ങി. 'ഷുമാക്കറി'നെയും, 'വെറ്റലി'നെയും ഒക്കെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌ വണ്ടി ഓടിച്ച് കളിക്കാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലം. സംഭവം കളിയാണെങ്കിലും ഇതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയാല്‍ ആ പാര്‍ക്കുകാര്‍ക്ക് ഉത്തരവാദിത്വം ഇല്ലെന്നുള്ള സമ്മതപത്രത്തില്‍ ഒപ്പിട്ടു കൊടുക്കണം.

Go-Kart'

മഹാബലേശ്വര്‍ വിട്ടു പോരുന്ന ദുഃഖം അവിടെ ചിലവഴിച്ച അര മണിക്കൂറില്‍ തീര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ തിരികെ ബസ്സില്‍ കയറി. ബസ്സ്‌ മെല്ലെ ചുരമിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. മഴക്കാറുകള്‍ വീണ്ടും മഹാബലേശ്വറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ബസ്സിനുള്ളിലൂടെ കടന്നു പോയി...മനസ്സ് പറഞ്ഞു, "ഇനിയൊരു സീസണില്‍ ഞാന്‍ തിരികെ വരാം, അന്ന് നീ എനിക്കായി സ്ട്രോബറികള്‍ പഴുപ്പിച്ചു പാകമാക്കി നിര്‍ത്തണം"

****************************************

വരി : "മഴയില്‍ നനഞ്ഞ് സെപ്റ്റംബര്‍......, മരതകപ്പട്ടണിഞ്ഞ് മഹാബലേശ്വര്‍ - 1" -

2011-12-04T00:48:00.001+05:30

മാത്തേരാന്‍ പോയ സംഘത്തെ ഓര്‍മ്മയില്ലേ? ആ ടീം ഇത്തവണ മഹാബലേശ്വറിലേക്കാണ്. മഹാരാഷ്ട്രയുടെ 'iconic' ഹില്‍സ്റ്റേഷന്‍. വേനല്‍ക്കാലത്ത് പോലും സുഖമുള്ള തണുപ്പ് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന, മഴക്കാലത്ത് ഇടമുറിയാതെ മഴ പെയ്യുന്ന, അരുവികളും, തടാകങ്ങളും, പൂക്കളും, സ്ട്രോബെറികളുമുള്ള സഹ്യാദ്രിമലനിരകള്‍ കൈകോര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്ന സുന്ദരഭൂമി. വെറുമൊരു ഹില്‍സ്റ്റേഷന്‍ എന്നതിനുമപ്പുറം പുണ്യ പുരാതന ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും നദികളായ കൃഷ്ണ, വെന്ന, കൊയ്ന, സാവിത്രി, ഗായത്രി എന്നിവയുടെയും ഉത്ഭവസ്ഥാനം കൂടിയാണ് ഈ പ്രദേശം

പൂനെയില്‍ നിന്ന് ഏകദേശം 120 കിലോമീറ്റര്‍ തെക്ക് സാത്താര ജില്ലയിലാണ് മഹാബാലേശ്വര്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. വെളുപ്പിന് അഞ്ചു മണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയാരംഭിച്ചു. പൂനെ-ബാംഗ്ലൂര്‍ ഹൈവേ സിറ്റിയെ തൊടാതെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുകയാണ്. പുലര്‍ച്ചയായതിനാല്‍ ‍ട്രാഫിക് തീരെ കുറവും. ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഹൈവയില്‍ നിന്ന് വലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ 'വായി' ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചു. വായിയെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ സുന്ദരം, മനോഹരം എന്നൊക്കെയുള്ള സാധാരണ പദങ്ങള്‍ മതിയാവില്ല. റോഡിന്‍റെ ഇരുവശങ്ങളിലും എള്ളിന്‍ പൂവുകള്‍ തളിരിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന പാടങ്ങളാണ്. വളരെ ദൂരെയല്ലാതെയുള്ള മലനിരകളില്‍, ഉദയസൂര്യന്‍റെ വെയില്‍ തട്ടി തിളങ്ങുന്ന കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങള്‍. വഴിയുടെ ഇരുവശവും വള്ളിപടര്‍പ്പുകള്‍ ഭൂമിയിലാഴ്ത്തി തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ആല്‍മരങ്ങള്‍. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെറുതോടുകള്‍ കാണാം. ഒരിടത്ത് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന നദിക്കു കുറുകെ ഞങ്ങള്‍ കടന്നു.
"കൃഷ്ണാ നദി..." ഞാന്‍ സംഘത്തോട് പറഞ്ഞു.

കൃഷ്ണാ നദി

വായിയിലേക്ക്

വായി

വായിയില്‍ സഹ്യന്‍

മഹാബലേശ്വറിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ വായിയില്‍ എത്തിയാല്‍ ആദ്യം കാണുന്നത് കൃഷ്ണാ നദിയാണെന്ന് വായിയില്‍ നിന്നുള്ള എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ പറഞ്ഞിരുന്നു. കൂടെ വായി ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തില്‍ കയറാതെ പോകരുതെന്നും. വായിയിലെ ഇടുങ്ങിയ 'ഗലി'കളിലൂടെ വളഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ഞങ്ങളുടെ ബസ്സ്‌ ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ മുന്നിലെത്തി. ഏകദേശം 350 വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള ക്ഷേത്രത്തിന് പുതുതായി പണിത ഗോപുരം നിറം ചാര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. പത്തടിയോളം ഉയരവും, അതിനൊത്ത വലിപ്പവുമുള്ള ഗണേശ വിഗ്രഹത്തിനും അത്ര തന്നെ പഴക്കമുണ്ട്. പഴമയും പുതുമയും ചേര്‍ന്ന ക്ഷേത്രം, കൃഷ്ണാ

നദിക്കരക്ക് ഒരലങ്കാരമാണ്.

കൃഷ്ണാ നദിക്കരയില്‍ ഗണപതി ക്ഷേത്രം

ഗണപതി ക്ഷേത്രം

ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിനോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ശിവക്ഷേത്രവും അതിന്‍റെ ഉള്‍വശവും നല്ല വലുപ്പമുള്ള നന്ദികേശ വിഗ്രഹവും ഇരുവശങ്ങളിലും ഉള്ള 'ദീപ്മാളുകളും'(ദീപസ്തംഭം) ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തേക്കാള്‍ എന്നെ ആകര്‍ക്ഷിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ അതിശയോക്തിയില്ല. കരിങ്കല്ലില്‍ തീര്‍ത്ത ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെയും, ശിവലിംഗത്തിന്റെയും ദൃശ്യഭംഗി ആസ്വദിച്ചുള്ള എന്‍റെ നില്‍പ്പ് കണ്ട് ഞാന്‍ ഇപ്പോഴെയൊന്നും അവിടം വിട്ടു പോരില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടാവണം, അനൂപ്‌ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "നമുക്ക് മഹാബലേശ്വറിലേക്കാണ് പോകേണ്ടത്..!!"

വായി ശിവക്ഷേത്രം

നന്ദി വിഗ്രഹം

ദീപ്മാള്‍ അഥവാ ദീപസ്തംഭം

ശിവ ക്ഷേത്രവും ഗണപതി ക്ഷേത്രവും

യാത്രയുടെ തുടക്കം വിഘ്നേശ്വരനുള്ള കാണിയ്ക്കയാക്കി ഞങ്ങള്‍ വായിയില്‍ നിന്ന് മഹാബലേശ്വറിലേക്ക് ആരംഭിക്കുന്ന ചുരം കയറി തുടങ്ങി. ഹെയര്‍പിന്‍ ‍ വളവുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന റോഡിലൂടെ വളരെ ഉയരത്തില്‍ കൂനനുറുമ്പുകള്‍ പോലെ വരി വരിയായി വാഹനങ്ങള്‍ പോകുന്നത് താഴെ നിന്നേ കാണാന്‍ കഴിയും. വീതി കുറഞ്ഞ റോഡ്‌ ആണെങ്കിലും, അരിക് മതില്‍ കെട്ടി സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ചുരം തുടങ്ങുമ്പോള്‍

ചുരം

ഏകദേശം പകുതിയോളം കയറിക്കഴിയുമ്പോള്‍ തുരന്ന പാറകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു ഹനുമാന്‍ വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. സര്‍വ്വബലവാനായ വായൂപുത്രനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയാണ് ഈ മലകളുടെയും, പാറക്കെട്ടുകളുടെയും സംരക്ഷകനായി നാം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത്, അല്ലെ?!

സമയം ഏഴര ആകുന്നതേയുള്ളൂ. ഞങ്ങള്‍ പാഞ്ച്ഗനിയിലെത്തി. പാഞ്ച്ഗനിയെ നമുക്ക് മഹാബലേശ്വറിന്‍റെ തുടക്കമെന്നോ, മഹാബലേശ്വറിലേക്കുള്ള ഇടത്താവളമെന്നോ ഒക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാം. അഞ്ചു ഗ്രാമങ്ങള്‍ക്ക് മുകളില്‍ തലയുയര്‍ത്തി പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതിനാലാണ് പാഞ്ച്ഗനിക്ക് ആ പേര്.

പാഞ്ച്ഗനിയിലെ ആദ്യ കാഴ്ച

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍

'ടേബിള്‍ ടോപ്പും', 'പാര്‍സി പോയിന്‍റും', 'കാര്‍ത്തികേയ ക്ഷേത്രവും', 'സണ്‍റൈസ് പോയിന്‍റും', 'സിഡ്നി പോയിന്‍റും' പാഞ്ച്ഗനിക്ക് അവകാശപ്പെടാനുള്ളതാണ്. ബോര്‍ഡിംഗ് സ്കൂളുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ മഹാരാഷ്ട്രയുടെ ഊട്ടിയാണ്, പാഞ്ച്ഗനി. 'താരെ സമീന്‍ പര്‍' പോലെയുള്ള പല വിജയചിത്രങ്ങളുടെയും സുന്ദരമായ ഫ്രെയ്മുകള്‍ പാഞ്ച്ഗനിയിലെ ബോര്‍ഡിംഗ് സ്കൂളുകളുടെതാണ്.

തുടക്കം ടേബിള്‍ടോപ്പില്‍ നിന്നായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ 'കുട്ടി'ബസ്സ്‌ നിരങ്ങി നിരങ്ങി മല കയറി. പീഠഭൂമിയെന്ന് പണ്ട് സോഷ്യല്‍ സയന്‍സ് പുസ്തകത്തില്‍ പഠിച്ചിട്ടുള്ളതല്ലാതെ, അതെന്താണെന്ന് കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മലയുടെ തല, ഒരു വാള് കൊണ്ട് വെട്ടി മാറ്റിയത് പോലെയുണ്ട് കണ്ടാല്‍. ആ പ്രദേശം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന അഴകാര്‍ന്ന പീതവര്‍ണ്ണം വാരിവിതറിയ ചെറുപൂവുകള്‍, പത്താം ക്ലാസില്‍ പഠിച്ച 'Daffodils' കവിത നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും. സൗന്ദര്യത്തിന് മാറ്റ് കൂട്ടി തെളിവാര്‍ന്ന ഒരു കൊച്ചു തടാകം, സഞ്ചാരികളെ കാത്ത് കിടക്കുന്ന കുതിരവണ്ടികള്‍, മൂടല്‍മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ അവ്യക്തമായ ചിത്രം വരച്ച് താഴ്വാരത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കൃഷ്ണാനദി. മൊത്തത്തില്‍,പച്ചയും,നീലയും,മഞ്ഞയും, പിന്നെയും കുറെയേറെ നിറങ്ങള്‍ കൂടിക്കലര്‍ന്ന പ്രകൃതിയുടെ ഒരു അപൂര്‍വ്വസുന്ദര ക്യാന്‍വാസ്.

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

കൃഷ്ണാനദി കാണാവുന്ന ടേബിള്‍ ടോപ്പിന്‍റെ അരിക് ചേര്‍ന്ന് ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. ആ സമതലം ഒന്ന് വലത്ത് വയ്ക്കുവാന്‍ തന്നെ ഒരു മണിക്കൂറോളം വേണ്ടി വരും. കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന്, നദിക്കഭിമുഖമായി ഞങ്ങള്‍ ഒരു പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ ഇരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നതിനു കുറച്ചകലെയായി താഴെ ഇലപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെതെന്നോ, പള്ളിയുേടതെന്നോ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മകുടം കണ്ട് കൂട്ടത്തില്‍ ഒരുത്തന്‍ ചാടിയിറങ്ങാന്‍ നോക്കി. പക്ഷെ അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള വഴി കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്നതിനാല്‍ കാരണവരായ അച്ചായന്‍ അവനെ വിലക്കി.

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

താഴ്വാരത്ത് കൃഷ്ണാ നദി

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

കുതിര സവാരിയും,ഒട്ടക സവരിയുമൊക്കെയായി അവിടം തിരക്കായി തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്ക് ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങാമെന്ന് തീരുമാനിച്ച് നടന്നു തുടങ്ങി.

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

ടേബിള്‍ ടോപ്പില്‍ നിന്ന്

അപ്പോഴാണ് ആ ബോര്‍ഡ്‌ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത് "Way to the Cave " .ആകാംഷയുടെ ഒരു 'ഇതു' കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പായല്പിടിച്ച ചെറിയ കല്‍പ്പടവുകളിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. അവിടെച്ചെന്നപ്പോള്‍ ബോര്‍ഡില്‍ ഒരു മാറ്റം, "Cave Restaurant " എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്നു. മരത്തിന്‍റെ ഒന്ന് രണ്ടു കസേരയും മേശയുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. 'കയ്യേറ്റ'മാണെന്ന് കണ്ടാലറിയാം.മടിച്ചു മടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. ഇത്തിരി നല്ല വലിപ്പമുള്ള ഗുഹക്കുള്ളില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കാവുന്ന ഉയരം, ഉള്ളില്‍ ഒരു ചെറു തുരങ്കവും. കഷ്ട്ടിച്ച് ഒരാള്‍ക്ക് കുനിഞ്ഞ്‌ നടന്നുപോകാന്‍ പറ്റുന്ന, ലവലേശം വെളിച്ചമില്ലാത്ത തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഓരോരുത്തരായി ഞങ്ങള്‍ കയറിയതും, ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ ഒരു കൂട്ടം നരിച്ചീറുകള്‍ ഞങ്ങളുടെ തലയില്‍ തട്ടി പറന്നു പോയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും ശ്വാസം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട് നിന്നുപോയി. പിന്നെ അവിടെ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്ങിലും പുറത്തു ചാടാനുള്ള തത്രപ്പാടിലായിരുന്നു. ജീവന്‍ തിരിച്ചു കിട്ടിയാലുള്ള സന്തോഷമായിരുന്നു ഗുഹക്കു പുറത്തു വന്ന എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്‌.

പടികളിറങ്ങി പാണ്ടവ ഗുഹയിലേക്ക്

ഗുഹയിലെ തുരങ്കം

ഇതിനു "Devil 's Kitchen " എന്നൊരു വിളിപ്പേരുണ്ടെന്നറിയുന്നത്‌ തിരികെ ഇറങ്ങിയതിനു ശേഷമാണ്. തന്നെയുമല്ല പാണ്ഡവന്മാര്‍ ഈ ഗുഹയില്‍ വസിച്ചിരുന്നതായി ഒരു ഐതിഹ്യവുമുണ്ടത്രെ. വ്യത്യസ്തമായ ഈയൊരനുഭവം യാത്രക്ക് നല്ലൊരു തുടക്കം സമ്മാനിച്ചെന്ന് പറയാതിരിക്ക വയ്യ.

ടേബിള്‍ ടോപ്പിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളുടെ ബസ്സ്‌ മലയിറങ്ങി. പ്രഭാതഭക്ഷണം, കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ബ്രഡ്ഡിലും, ജാമ്മിലും ഒതുക്കി കൈ തുടക്കുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ പാര്‍സി പോയിന്‍റില്‍ എത്തിയിരുന്നു. താഴ്വാരത്ത് കതിരിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന പാടങ്ങള്‍. ദൂരെ, സമൃദ്ധമായി ഒഴുകുന്ന കൃഷ്ണാനദിയെ അണകെട്ടി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനുമപ്പുറം മലനിരകള്‍.

കുട്ടികള്‍ക്കായുള്ള ചെറിയൊരു പാര്‍ക്കില്‍ രാവിലെ തന്നെ, അച്ഛനും അമ്മയും കുട്ടികളുമടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറുകുടുംബം ഉല്ലാസത്തിലാണ്. വടാപ്പാവും ചായയും വില്‍ക്കുന്ന സ്റ്റാളില്‍ നിന്ന് മൊരിഞ്ഞ വടയുടെ മണം. നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ കഴിച്ച ബ്രഡ്ഡും, ജാമ്മും ദഹിച്ചു പോയിട്ടാണോ എന്തോ, ജെറിയും പവനും കൂടി വടാപ്പാവ് സ്റ്റാളിലേക്ക് ഊളിയിടുന്നത് കണ്ടു. അവന്മാര് തിരികെ വരാന്‍ എടുത്ത പത്തു മിനുറ്റ് കൂടി ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ചിലവഴിച്ച ശേഷം യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

പാര്‍സി പൊയന്റില്‍ നിന്ന്

പാര്‍സി പൊയന്റില്‍ നിന്ന് കൃഷ്ണാ നദി

സൂര്യനുദിച്ചു കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഇനി സണ്‍റൈസ് പോയിന്‍റില്‍ പോയിട്ട് വിശേഷമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ സിഡ്നി പോയിന്റിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. പാര്‍സി പോയിന്‍റില്‍ നിന്ന് കാണാവുന്ന അതെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ മറ്റൊരു ആംഗിളില്‍ കുറെ കൂടി അടുത്ത് കാണാം എന്നൊരു സവിശേഷതയാണ് സിഡ്നി പോയിന്‍റിനുള്ളത്. കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്ന കൃഷ്ണാനദി ഇവിടെ നിന്നും ഒഴുകി ഒഴുകി ആന്ധ്രയില്‍ കൂടി ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലില്‍ പതിക്കും. ആന്ധ്രയില്‍ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും പലയിടങ്ങളിലും മണല്‍ക്കൂമ്പാരങ്ങള്‍ക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് ഒളിച്ചു പോകുന്ന കൃഷ്ണാനദിയെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

പനംകുല

യാത്ര സംഘം സിഡ്നി പോയിന്റില്‍

സിഡ്നി പോയിന്‍റിലേക്കുള്ള യാത്ര ഇടുങ്ങിയ പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ റോഡിലൂടെയായിരുന്നതിനാല്‍ കുറെ സമയം പോകാനും, വരാനും തന്നെയെടുത്തു. നേരം ഉച്ച കഴിയാറാവുകയും, എല്ലാവര്‍ക്കും വിശപ്പിന്‍റെ വിളി അതിന്‍റെ കാഠിന്യത്തില്‍ എത്തുകയും ചെയ്തതോടെ പഴി മുഴുവന്‍ സിഡ്നി പോയിന്‍റും, ഞങ്ങളുടെ മറാഠി ഡ്രൈവറും കൂടെ ഏറ്റുവാങ്ങി. പത്തു കിലോമീറ്റര്‍ മറ്റൊരു വഴിക്ക് പോയാല്‍, 'കാര്‍ത്തിക് സ്വാമി മന്ദിര്‍'‍ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ ഡ്രൈവര്‍ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്‌, അയാളുടെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണെന്നും, എത്രയും വേഗം നല്ലൊരു ഹോട്ടലിന്‍റെ മുന്നില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിയില്ലെങ്കില്‍ അയാളെ ഇവന്മാരെല്ലാം കൂടെ പിടിച്ചു തിന്നുകളയുമെന്നും ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, കാര്‍ത്തിക് സ്വാമി മന്ദിറില്‍ പോകുന്നതില്‍ നിന്ന്, അച്ചായന്‍ അയാളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു(ആണ്ടവാ...മുരുകാ...)

പറാട്ടയും(നമ്മുടെ മൈദാ പൊറോട്ടയല്ല..!!), റൊട്ടിയും, പനീര്‍കുറുമയും, വെജ് കടായിയുമൊക്കെയായി ആ ഹോട്ടല്‍ അപ്പാടെ വിഴുങ്ങിക്കഴിയുംപോഴേക്കും നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഹില്‍ടോപ്പും, വനവും കൂടിയായതിനാല്‍ ഏതാണ്ട് അഞ്ചുമണി കഴിയുമ്പോഴേക്ക് അവിടം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കും. ഞങ്ങളുടെ താമസം ഏര്‍പ്പാടക്കിയിരിക്കുന്നത് മഹാബലേശ്വറിലാണ്. പാഞ്ച്ഗനിയില്‍ നിന്ന് പത്തു-പതിനഞ്ച് കിലോമീറ്റെരോളം പോകണം, മഹാബലേശ്വറിലേക്ക്.

[Tip: മഹാബലേശ്വറില്‍ പോയി തങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ നേരത്തെ ഹോട്ടല്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്യണമെന്നില്ല. അവിടെ ചെന്ന് അന്വേഷിച്ച് മുറികള്‍ കണ്ടിഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ബുക്ക്‌ ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലത്. ഇതിനു Agent 'മാരെ സമീപിക്കുന്നത് കൂടുതല്‍ എളുപ്പമായിരിക്കും. ]

പാഞ്ച്ഗനിയിലെ കാര്‍ത്തിക് സ്വാമി മന്ദിര്‍ മറ്റൊരിക്കലേക്ക് മാറ്റി വച്ച് ഇരുട്ടുന്നതിന്‌ മുന്നേ മഹാബലേശ്വറില്‍ എത്താമെന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു. പാഞ്ച്ഗനിയില്‍ നിന്ന് മഹാബലേശ്വറിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ലിംഗ്മല വെള്ളച്ചാട്ടം.

"ബഹുത്ത് സുന്ദര്‍ ജഗ ഹേ സാബ്...ജാകെ ആനാ" .. എന്നും പറഞ്ഞ് ഡ്രൈവര്‍ വണ്ടി സൈഡ് ചേര്‍ത്തു.
ഇത്തിരി ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശത്തായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഡ്രൈവര്‍ കാട്ടിതന്ന വഴിയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. ഇറങ്ങി ചെല്ലുംതോറും വഴിയുടെ വീതി കുറയുകയും വശങ്ങളിലായി നിന്ന ചെടികളുടെ ഉയരം കൂടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഏതാണ്ട് അരക്കിലോമീറ്ററോളം ഞങ്ങള്‍ നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങളൊരു കാട്ടിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു, ചീവീടിന്‍റെ കരച്ചില്‍ അതിനു നല്ലൊരു പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ഒരുക്കി.

ആര്‍ത്തലച്ചു താഴേക്കു പതിക്കുന്ന കൃഷ്ണാനദിയെ ഞങ്ങള്‍ ദൂരെ നിന്നേ കേട്ടു. അടുക്കുന്തോറും ശബ്ദത്തിനു കനം വച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു മുന്നേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ചെറിയ തോട് മുറിച്ചു കടക്കേണ്ടി വന്നു. പെരുവിരല്‍ മുതല്‍ തലമുടിനാര് വരെ തണുപ്പിന്‍റെ സുഖമുള്ള തലോടല്‍ തന്ന ഒരു കുഞ്ഞുതോട്!

കാട്ടിനുള്ളിലെ തണുത്ത അരുവി

അരുവി

കുറച്ചു കൂടി മുന്നേക്ക് നടന്ന് വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാറായി എന്ന് വന്നപ്പോഴേക്കും യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും തരാതെ പെട്ടെന്നൊരു മഴ!! ഞങ്ങളെ നനയിക്കാനായി എവിടെയോ പതുങ്ങി നിന്ന് പുറത്തു ചാടിയത് പോലെ!

ലിംഗ്മല വെള്ളച്ചാട്ടം

വളരെയേറെ നീളവും ആഴവുമുള്ള ലിംഗ്മല വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്‍റെ സൗന്ദര്യം ഈ ഒരൊറ്റ ഷോട്ടില്‍ ഒതുക്കേണ്ടി വന്നതിന്‍റെ സങ്കടം എനിക്കിപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. മഴ ഒരുവിധം നന്നായിട്ട് തന്നെ പെയ്തു. ഞങ്ങളെല്ലാവരും നനഞ്ഞുവെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. നനഞ്ഞൊലിച്ചു ഞങ്ങള്‍ തിരികെ കുന്നുകയറി. ബസ്സ്‌ പതുക്കെ മഹാബലേശ്വറിലെക്കുള്ള വളവുകള്‍ താണ്ടി തുടങ്ങി. ലിംഗ്മല വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്‍റെ സൗന്ദര്യവും, ആഴവും, ശബ്ദവും മനസ്സില്‍ ഒരു പുത്തന്‍ ഉണര്‍വ്വ് പകര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ചന്നം പിന്നം വീണ്ടും പെയ്തു തുടങ്ങിയ പൊടിമഴയും, ഒപ്പം വന്ന കുളിര്‍ക്കാറ്റും ഞങ്ങളെ മഹാബലേശ്വറെന്ന സ്വപ്നഭൂമിയുടെ കവാടത്തില്‍ സ്വാഗതം ചെയ്തു...

(ഇനി മഹാബലേശ്വറിലേക്ക്...)

വര & ഫോട്ടോ : ഗ്രീഷ്മം

2011-05-14T20:59:00.001+05:30

"ഇല കൊഴിയും ശിശിരത്തില്‍ ചെറുകിളികള്‍ വരവായി..."

നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ വേനലിലും മരങ്ങള്‍ ഇലകള്‍ പൊഴിച്ച് തന്നെ നില്‍ക്കും അല്ലെ !!? അത് കൊണ്ട് ഈ ചിത്രത്തിന് ഗ്രീഷ്മം എന്ന് പേര് കൊടുക്കുന്നു.

Medium : Water Color on Paper

*******************************************************************************************************

ഈ ഒരു ചിത്രവുംകൂടെ ഉണ്ടെങ്കിലെ നമ്മുടെ വേനല്‍ പൂര്‍ണമാവുകയുള്ളൂ അല്ലെ ?! ഇതൊരു ഫോട്ടോയാണ്. അതിരാവിലെ (സത്യമായിട്ടും ഞാന്‍ രാവിലെ

എഴുന്നേല്‍ക്കും ;-) ) സൂര്യോദയം എടുക്കാന്‍ പുനെയിലെ പുരപ്പുറത്തു കയറിയപ്പോള്‍ അവിചാരിതമായി കിട്ടിയത്.

Photo : Nikon coolpix point-n-shoot 10 Megapixel

വരി : ബൈക്കില്‍ പോകാം, മഴയെ പിടിക്കാം...ഒപ്പം എന്റെ നാടും കാണാം.

2011-03-06T20:38:00.003+05:30

പണ്ട് നാട്ടിലുള്ളപ്പോഴായാലും, ഇപ്പൊ നാട്ടില്‍ ചെന്നാലും വീട്ടിലിരിക്കുന്ന പരിപാടി കമ്മിയാണ്.

"അവനിവിടില്ലേ?" എന്ന് ചോദിച്ചു കൂട്ടുകാര് ആരെങ്കിലും വന്നാല്‍ അമ്മ പരിഭവം പറയും..

"അവനു വീട്ടിലിരിക്കാന്‍ സമയമില്ലല്ലോ ! രാവിലെ ഒരു സാധനം ചന്തിക്കീഴില്‍ എടുത്തുവച്ചു ഇറങ്ങുന്നതല്ലേ....."

അമ്മയോട് പറഞ്ഞും പറയാതെയും കറങ്ങിനടപ്പ് ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കരുതേണ്ടാ, നാലഞ്ചു പേരുടെ ഒരു ഗ്യാന്ഗ് ഉണ്ടാകും. സുബ്രമണ്യനും, അനീഷും, അജയനും, സുനിലും അതില്‍ സ്ഥിരം. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ സൈക്കിളില്‍ പോകാത്ത ഊടുവഴികള്‍ നാട്ടില്‍ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. എല്ലാവര്‍ക്കും ജോലിയൊക്കെയായി ബൈക്ക് കൈയില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ അതങ്ങ് ദൂരേക്ക്‌ ദൂരേക്ക്‌ ഉത്സവം കാണാനും സിനിമ കാണാനും മറ്റുമായി. മുന്‍കൂട്ടി ധാരണയില്ലാത്ത ചില കറക്കങ്ങള്‍ കിലോമീറ്ററുകളോളം പൊയ്ക്കളയും. അത്തരത്തില്‍ ഒരു മഴയുള്ള ദിവസം, ആലപ്പുഴ ജില്ലയുടെ കിഴക്കേയറ്റമായ നൂറനാട്ടു നിന്ന് പടിഞ്ഞാറേ അറ്റമായ കുട്ടനാട് വരെയുള്ള കറക്കത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളാണ് ഇത്തവണത്തെ പോസ്റ്റ്‌.

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള പ്രദേശം ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുപോലെ പറയും, 'പള്ളിമുക്കം ഭഗവതി ക്ഷേത്രം'. മൂന്നുവശം വെള്ളം കയറിക്കിടക്കുന്ന കരിഞ്ഞാലി പാടം. അമ്പലത്തിന്റെ മുന്‍ഭാഗത്തായി കല്‍പ്പടവുകള്‍ ഇറങ്ങിചെന്നാല്‍ താമരപൂവുകള്‍ വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ക്ഷേത്രക്കുളം. സന്ധ്യക്ക്‌ ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞാല്‍ വിജനമാകുന്ന അമ്പലക്കുളത്തിന്റെ പടവുകളില്‍ പൗര്‍ണമി ദിവസങ്ങളില്‍ ചന്ദ്രോദയം കണ്ടിരുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍, ആകാശം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ചുവന്നു തുടുത്ത തളികയായി കിഴക്ക് മലകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ നിന്ന് ഉദിച്ചു വരുന്ന ചന്ദ്രന്‍ പിന്നീട് പാടങ്ങളിലും കുളത്തിലും സ്വര്‍ണപ്രഭ പൊഴിച്ച് തലയ്ക്കു മുകളില്‍ വരുന്നത് വരെയും നീണ്ടു പോയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആ ആസ്വാദനം. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു ജോലിക്ക് വേണ്ടി അലയുന്ന സമയങ്ങളില്‍ വിഷമങ്ങള്‍ ഇറക്കിവയ്ക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒരുക്കി വച്ചിരുന്ന സായാഹ്നങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെയാണ് ചിലവഴിച്ചത്, പള്ളിമുക്കത്ത്‌.

പള്ളിമുക്കം ഭഗവതി ക്ഷേത്രം

ദീപാരാധന

അമ്പലക്കുളവും പടവുകളും

കരിഞ്ഞാലി പുഞ്ച

ജലകണങ്ങള്‍ മുത്തുകളാക്കി താമരയിലകള്‍

അച്ഛന്റെ കൈയും പിടിച്ച്

(സന്ധ്യ സമയത്ത് എടുത്തത്‌ കൊണ്ട് ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു തെളിച്ചക്കുറവുണ്ട്, ക്ഷമിക്കുക)

എന്റെ നാടിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ പള്ളിമുക്കം ക്ഷേത്രവും, താമരക്കുളവും, പടവുകളും, പൗര്‍ണമിയും ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയാത്തതിനാലാണ് ഇത്രയും ആമുഖം. പടനിലം ക്ഷേത്രവും ശിവരാത്രി ഉത്സവവും അത്ര തന്നെ പ്രധാനമാണ്. അത് നേരത്തെ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഇവിടെ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല.

പള്ളിമുക്കം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം താവളം പെരുവേലില്‍ച്ചാല്‍ പുഞ്ചയാണ്. അവിടെ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ഭംഗിയുണ്ട്. രാവിലത്തെ മഴക്കോള് കണ്ട്, ഇന്ന് അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെയെന്നു തീരുമാനിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി. ഞങ്ങളങ്ങ്‌ എത്തുമ്പോഴേക്കും, ഒരു റൗണ്ട് മഴ പെയ്തിരുന്നു.

പെരുവേലില്‍ച്ചാല്‍ വയലില്‍ കൂടി ചെമ്മണ്‍പാത

അടുത്ത മഴയും കാത്ത്

മേഘങ്ങള്‍ നേര്‍ത്ത് നേര്‍ത്ത്...വെളിച്ചം വന്നു തുടങ്ങി

പെരുവേലില്‍ച്ചാല്‍

അടുത്ത റൌണ്ടും ഉടനെ തന്നെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി കുറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ കാത്തു. നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. മാനത്ത് വീണ്ടും വെളിച്ചം വീഴുന്നത് കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ തിരികെ പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അജയന്‍, "എടാ എനിക്ക് മാന്നാറു വരെ പോകണം, ഒരു വണ്ടി ഇങ്ങു താ"

"വീട്ടില്‍ പോയിട്ട് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലല്ലോ, വാ ഒരുമിച്ചു പോകാം, മാന്നാറെങ്കില്‍ മാന്നാര്‍"

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ ചെറിയനാട്, ബുധനൂര് വഴി മാന്നാറേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചു. പോകുന്ന വഴിക്ക് ബുധനൂര് സുബ്രമണ്യ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നില്‍ ബൈക്ക് നിര്‍ത്താതിരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഭംഗിയും വൃത്തിയും മറ്റൊരു നാട്ടിലും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.

ബുധനൂര്‍ സുബ്രമണ്യ സ്വാമി ക്ഷേത്രം

ക്ഷേത്രക്കുളം

കുളക്കോഴി

ധ്യാനം

മാന്നാറ് ചെന്ന ആവശ്യം കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഉച്ചസമയമായി. വിശപ്പ്‌ പതുക്കെ ഉരുണ്ടുരുണ്ട്‌ വരുന്നു.

"വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് വീട്ടില്‍ പോകാമെടാ.." എന്ന് പറഞ്ഞതും സുബ്രമണ്യന്റെ വക ഐഡിയ.."ഷാപ്പില്‍ പോയാലോ??"

"പോടെ പോടെ, ഷാപ്പിലോ..!? ഞാനെങ്ങുമില്ല."

"എടാ പോത്തെ, നല്ല കപ്പേം മീനും കിട്ടും."

അവനെന്റെ വീക്നെസ്സില്‍ കയറി പിടിച്ചു. കപ്പയും മീനുമെന്നു കേട്ടതും, പിന്നെ രണ്ടാമതൊരു ചോദ്യമില്ലാതെ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു. ചെന്ന് നിന്നത് കുട്ടനാട്ടില്‍ !!

മഴ പെയ്തും, തോര്‍ന്നും, നനഞ്ഞും അസ്സല്‍ ഒരു ബൈക്ക് യാത്ര. പാടങ്ങള്‍ക്കു നടുവിലൂടെ, ചാലുകള്‍ക്ക് കുറുകെ, പമ്പയും അച്ഛന്‍ കോവിലാറും കടന്ന്...

ഇനി ചിത്രങ്ങള്‍ പറയട്ടെ..

ഇനിയും വഴി മാറാതെ, അമ്പാസ്സഡര്‍

പമ്പയാറ്റില്‍ ചൂണ്ടയിടല്‍

നമ്മുടെ 'വേണാട്'

താറാക്കൂട്ടം, കുട്ടനാടിന്റെ സ്ഥിരം കാഴ്ച

ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്ക് താറാവ് പലവഴിക്ക്. കൊച്ചാട്ടന്റെ വായിലിരിക്കുന്നതും മേടിച്ചു പോന്നു :-)

മാനം വീണ്ടും ഇരുണ്ടു വന്നു

മഴക്ക് മുന്‍പ് ഭക്ഷണം പങ്കു വയ്ക്കാനുള്ള ആലോച്ചനയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഹൊ ! പെയ്തു തകര്‍ത്തത് തന്നെ !!

തണുക്കുന്നുണ്ടാകും

മഴ ചാറി തുടങ്ങി

ഇതാണ് ഷാപ്പ്‌. കിടിലം സെറ്റപ്പ്, അല്ലെ ??

മഴ പോടിയുന്നുണ്ട്.

അച്ചന്‍കോവില്‍ ആറ്

എല്ലാ വീടുകളിലും ഒരു വള്ളമെങ്കിലും കാണും

വൈകുന്നേരം തിരിച്ചെത്തി സുരേന്ദ്രന്‍ കൊച്ചാട്ടന്റെ ചായക്കടയില്‍ കയറി ഓരോ ചായയും, ബോണ്ടയും പഴംപൊരിയും കഴിച്ച് ഞങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ 'ഉപ്പേരി' ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി ചക്ക കൊണ്ട് പോകുന്നവര് വീട്ടില്‍. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു പഴുത്ത ചക്ക അവരെടുത്തു മാറ്റി വച്ചിരുന്നു.

ചായയും ഏത്തക്ക അപ്പവും

വീട്ടുമുറ്റത്തെ പ്ലാവ്

ഉപ്പേരിക്ക് വേണ്ടി, വീട്ടില്‍ നിന്ന്

ഉം...ചക്കപ്പഴം

"എടാ ചക്ക കഴിച്ചിട്ട് പോകാം..." എന്നും പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു കയറുമ്പോള്‍ കണ്ണുമുരുട്ടി അമ്മ വാതുക്കല്‍..

"എവിടാരുന്നെടാ ഊരുതെണ്ടല്‍?? "

"അത്, ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടെ...." എന്നും പറഞ്ഞു പുറകിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരുത്തനേം കാണുന്നില്ല...!!

'ഞാന്‍ അറസ്റ്റില്‍ !!!'

മാത്തേരാന്‍ യാത്രക്ക് മാതൃഭൂമിയുടെ സമ്മാനം !!!

2011-02-08T10:56:00.002+05:30

കൂട്ടുകാരെ, നമ്മള്‍ പോയ മാത്തേരാന്‍ യാത്രക്ക് മാതൃഭുമിയുടെ സമ്മാനം!!

മാതൃഭൂമി യാത്ര വെബ്‌ സൈറ്റില്‍ മാത്തേരാന്‍ യാത്ര പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ പ്രോത്സാഹനമാണ് മാത്തേരാന്‍ എഴുതാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. നന്ദി, ഒരു നൂറായിരം നന്ദി.

മാത്തേരാന്‍ യാത്ര കൂടുതല്‍ ചിത്രങ്ങളോടെ ഈ ബ്ലോഗില്‍ തന്നെ കാണുവാന്‍ :

ഭാഗം 1 : വരുന്നോ, ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മാത്തേരാനിലേക്ക്..?

ഭാഗം 2 : എത്തിപ്പോയ് മാത്തേരാനില്‍

ഭാഗം 3 : റ്റാ-റ്റാ..ബൈ ബൈ..മാത്തേരാന്‍

വര : മാമ്പഴം

2011-02-06T15:27:00.002+05:30

Object sketching ചെയ്തു പഠിക്കാന്‍ എടുത്ത ഒരു കുഞ്ഞു പടം. യഥാര്‍ത്ഥ വസ്തുക്കള്‍ അവയെ നോക്കി പകര്‍ത്തുന്ന വിദ്യ. ഒപ്പം അവയുടെ shading-ഉം.

വര : "And Miles To Go Before I Sleep !!"

2011-01-01T12:46:00.003+05:30

-- Medium : Water Color on paper --

The woods are lovely dark and deep,

But I have promises to keep,

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

- Robert Frost

വി.വി.എച്.എസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ മുരളി സര്‍ ആണ് ഈ കവിത പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കൊല്ലത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് പാഠങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു. ഏറ്റവും മുന്നിലായി ഈ കവിതയും !!

എന്ത് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാലും, ഇനിയും ഒരുപാട് മുന്നോട്ടു പോകാനുണ്ടെന്ന ചിന്ത പുതിയ ഉണര്‍വ്വ് തരുന്നതാണ്. ഈ പുതുവത്സര വേളയിലും പുത്തന്‍ പ്രതീക്ഷകളുമായി നിങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ഞാനും മുന്നോട്ട്.

എല്ലാവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍.

വരി: ബ്ലോഗ്ഗറാണല്ലേ??

2010-12-06T00:28:00.001+05:30

അനിയനങ്ങനെ ‘പുര നിറഞ്ഞു’ നില്‍ക്കയാണ് !! ഇത് കണ്ട്, ദിവസം ചെല്ലുംതോറും അമ്മയ്ക്ക് ആധി കൂടി കൂടി വരുന്നു. ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം അനിയന്‍ പേടിപ്പിക്കും, “അണ്ണാ, നാട്ടിലെ പെണ്‍പിള്ളേരൊക്കെ കെട്ടി പോകുന്നു. അവസാനം മരുന്നിനു പോലും ഒരെണ്ണത്തിനെ കിട്ടത്തില്ല, പറഞ്ഞേക്കാം”. അവനീ പറയുന്നത് എന്നോടുള്ള സ്നേഹം മൂത്ത്, ഞാന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചു കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടല്ലെന്നും, ഞാന്‍ അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്ത് ആക്രാന്തം കാണിക്കാന്‍ അമ്മ അവനെ സമ്മതിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണെന്നും എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം. അങ്ങനെ ഒന്ന് രണ്ടു തവണ അവന്‍റെ നേരിട്ടുള്ള ഭീഷണി കൂടിയായപ്പോള്‍ ‘മാട്രിമോണി സൈറ്റില്‍’ പേരും പടവും കൊടുക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

സുന്ദരകളേബരനായിരിക്കുന്ന മൂന്നു കളര്‍ പടം ’ഫോട്ടോഷോപ്പില്‍’ കയറ്റി വെളുപ്പിച്ചെടുത്ത് പേരും നാളും എഴുതി, ബ്രോക്കര്‍ ഫീസ്‌ കൊടുക്കാതെ, മലയാളികളുടെ സ്വന്തം മൂന്നാന്‍ സൈറ്റുകളില്‍ ചാര്‍ത്തി. ഒന്നല്ല, രണ്ടിടത്ത്. "നമ്മള്‍ ഫോട്ടോ ഇടുന്നു, ഗ്ലാമ്മര്‍ കണ്ട് അന്ന് മുതല് തന്നെ പെണ്‍പിള്ളേരുടെ തന്തപടിമാര്‍ വിളിച്ചു തുടങ്ങുന്നു! സുന്ദരികളുടെതല്ലാത്ത പ്രൊഫൈലുകള്‍ നിഷ്ക്കരുണം തള്ളികളയുന്നു, വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്തതിനെ ഏഴയലത്ത് അടുപ്പിക്കുന്നതേയില്ല, മലയാളം അറിയാന്‍ വയ്യാതതിനെയും മല്യാലം പറയുന്നതിനെയും പച്ചമലയാളത്തില്‍ തെറി വിളിക്കുന്നു” ഇത്തരം സുന്ദരസുരഭിലമായ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ട് ‘വിഘ്നേശ്വരാ..കാപ്പാത്തുന്ങ്കോ’ എന്നും പറഞ്ഞ് നെഞ്ചത്ത് കൈയും വച്ച് ‘സബ്മിറ്റ്’ ബട്ടണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു.

രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ആകാംഷയുടെ ഒരു ‘ഇത്’ കൊണ്ട് വീണ്ടും തുറന്നു നോക്കി. “Profile Visited ഒരു നൂറെണ്ണം എങ്കിലും ആയിക്കാണും!! ‘Interest’ അയച്ചതിനെയും ‘message’ അയച്ചതിനെയും എല്ലാം വിശദമായി തുരന്നു പഠിച്ച് ജാതകം ‘ഡൌണ്‍ലോഡ്‌’ ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കണം. അങ്ങനാണേല്‍ ഒരു രണ്ടു മാസത്തിനുള്ളില്‍ കല്യാണം നടക്കുമല്ലോ, ഈശ്വരാ! ഹൊ, ഇനി എന്തെല്ലാം ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുണ്ട്!!” മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മാമന്‍സ്‌.com ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു. ‘Profile visited : 0’ ഇതെന്നാ ഇടപാടാ!! ഓ, ഫോട്ടോ ഇട്ടാല്‍ ഉടനെ വരില്ല. 24 മണിക്കൂര്‍ പിടിക്കും, അപ്പൊ നാളെ നോക്കാം. മാമന്‍സ്‌.com ക്ലോസ് ചെയ്തു.

24 മണിക്കൂര്‍ തികഞ്ഞില്ല. വീണ്ടും ആകാംഷ, വീണ്ടും ആകാംഷയുടെ അതേ ‘ഇത്’!! മാമന്‍സ്‌ ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു. പടം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ‘Profile visited : 0’. 'പടം വന്നതിനു ശേഷം ആരും ലോഗിന്‍ ചെയ്തു കാണില്ലായിരിക്കും'. സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ച് മാമന്‍സ്‌ ക്ലോസ് ചെയ്തു.

ഒന്നാം ദിവസവും രണ്ടാം ദിവസവും കൊഴിഞ്ഞു പോയി. മൂന്നാം ദിവസം പല്ല് തേക്കുന്നതിന് മുന്നേ തന്നെ net എടുത്തു കുത്തി. ദാ കിടക്കുന്നു, ‘Profile visited : 1’. ഹൊ, ആകാംഷയുടെ ‘ഇത്’ വീണ്ടും എവറസ്റ്റ്‌ കൊടുമുടി കയറി. തുറന്നപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു ‘കുമാരി’, പ്രീ-ഡിഗ്രീ, വഡോദര! കുന്തം, പോയി പല്ല് തേക്കാമായിരുന്നു. അടച്ചു വച്ചിട്ട് ഭീഷ്മപ്രതിജ്ഞ എടുത്തു. “രണ്ടാഴ്ച്ചത്തേക്ക് ഇതിനി തുറക്കില്ല”

പെണ്‍കുട്ടികളുടെയും അപ്പന്മാരുടെയും തള്ളികയറ്റം ഉണ്ടാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് വാതായനങ്ങള്‍ തുറന്നിട്ട എന്‍റെ പ്രൊഫൈല്‍ ഒരുമാതിരി റേഷനരി സപ്ലൈ നിര്‍ത്തിയ റേഷന്‍ കട പോലെയായി. വല്ലപ്പോഴും മണ്ണെണ്ണ വാങ്ങിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും വന്നാലായി. സംഗതിയുടെ കിടപ്പുവശം കണ്ട് റൂംമേറ്റ്‌ ഒരുത്തന്‍ ഉപദേശിച്ചു, “ഇങ്ങനെ ചുമ്മാ തുറന്നിട്ടാല്‍ പോരാ, പെണ്‍പിള്ളേരെ കണ്ടു പിടിച്ച് അങ്ങോട്ടും ‘interest’ അയക്കണം”. അങ്ങനെ അവന്‍റെ ഉപദേശം ശിരസ്സാവഹിച്ച് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലുമുള്ള പെണ്‍കൊച്ചുങ്ങള്‍ക്ക് ‘interest’ അയച്ചു തുടങ്ങി. ഇത് വീട്ടുകാര് അറിഞ്ഞുള്ള പരിപാടിയാണെന്ന് അറിയിക്കാന്‍ ഏറ്റവും അടിയില്‍ ചേട്ടന്‍റെ പേരും വയ്ക്കും. 'നാളെ ഇതിനേക്കാള്‍ നല്ല ഒരുത്തന്‍ ‘interest’ അയക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണോ എന്തോ' ഒരൊറ്റ മറുപടി പോലും തിരികെ വന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് അന്വേഷണം കുറച്ചു കൂടി വിശാലമാക്കി, കൊല്ലം, കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട ജില്ലകള്‍ കൂടി പരിധിയില്‍ പെടുത്തി. ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി, ‘ചങ്കരന്‍ പിന്നേം തെങ്ങേല്‍ തന്നെ !!’

ആകാംഷയും, അതിന്‍റെ ആ ‘ഇതും’ ഒരുമാതിരി കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ചെന്നൈയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരി വിളിച്ചിട്ട്, “എടാ, നിനക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ മുട്ടി നില്‍ക്കുവല്ലേ, നീയീ നമ്പര്‍ ഒന്ന് എഴുതിയെടുത്തേ” എന്നും പറഞ്ഞ് മാമന്‍സ്.കോമിലെ ഒരു പ്രൊഫൈല്‍ id തന്നു. പെങ്കൊച്ചിനെ കുറിച്ച് ‘100 വാക്കില്‍’ കവിയാതെ ഒരു വിശദീകരണവും. കെട്ടടങ്ങിയ ആകാംഷ വീണ്ടും ഉണര്‍ന്നു. മാമന്‍സ്‌ ‌ഓപണ്‍ ചെയ്തു. പണ്ട്, ഒന്ന് രണ്ട് തവണ തുറന്നു നോക്കിയിട്ട്, എറണാകുളത്തിന് അപ്പുറമായത് കൊണ്ട് മാത്രം ‘interest’ അയക്കാതെ ക്ലോസ് ചെയ്ത പ്രൊഫൈല്‍. കല്യാണക്കാര്യത്തില്‍ അങ്ങനെയാണ്, കേരളത്തിനെ നമുക്ക് എറണാകുളത്തിന് അപ്പുറമെന്നും, ഇപ്പുറമെന്നും തിരിക്കണം. തെക്കേ ഇന്ത്യയില്‍ മുഴുവനും വാനരന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ആണെന്ന് ചില വടക്കേ ഇന്ത്യന്‍ അലവലാതികള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് പോലെയാണ്, കല്യാണ ആലോചന നടക്കുമ്പോള്‍ എറണാകുളത്തിന് വടക്കൊട്ടുള്ളവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്!!

പക്ഷെ, ഈ പ്രൊഫൈലിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ‘interest’ അയക്കലും, മറുപടിയും ജാതകം നോക്കലുമൊക്കെ പെട്ടെന്ന് നടന്നു. അടുത്ത ഇനം പെണ്ണ് കാണലാണ്. ഞാന്‍ ഇനി നാട്ടില്‍ പോകണമെങ്കില്‍ മൂന്നു-നാല് മാസമെങ്കിലും കഴിയണം. അത് കൊണ്ട് പെണ്‍കൊച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്ന ചെന്നൈയില്‍ പോയി പെണ്ണ് കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി. കാലത്ത് പതിവ് പോലെ സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചുയര്‍ന്നു. ഉദിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ രോമമെല്ലാം കരിഞ്ഞു പോകുന്ന ചൂട്! ചെന്നൈയില്‍ ചെന്നാല്‍ മതി, എന്തും വെയിലത്ത്‌ വച്ച് കരിചെടുക്കാം!! കരിഞ്ഞ മുഖവുമായി പെണ്‍കൊച്ചിന്‍റെ മുന്നില്‍ ചെല്ലാതിരിക്കാന്‍, ഒരു കിലോ ‘fair & Lovely’ വാങ്ങി മുഖത്ത് പൊത്തി. വളര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നെറ്റി(കഷണ്ടി എന്ന് അസൂയക്കാര് പറയും) മറച്ച് മുടിയെല്ലാം മുന്നോട്ടാക്കിയിട്ടു. പോകുന്ന വഴിക്കെല്ലാം കാറിന്‍റെ ചില്ലിലും, ബൈക്കിന്‍റെ ഗ്ലാസ്സിലും നോക്കി സുന്ദരനാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.

ഫാമിലിയായിട്ടു താമസിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍റെ വീട്ടില്‍ വച്ചായിരുന്നു 'ചടങ്ങ്'. നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നുണ്ടോ?! ‘ഏയ്‌...’ ഉണ്ടെങ്കിലും അറിയിക്കാന്‍ പാടില്ലാ. മസ്സില് പിടിച്ചിരുന്നു. പെണ്‍കൊച്ച് ചായയുമായി വന്നു. ചായ തന്നപ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു, ‘ഇനി രണ്ടാമത് ഒരു പെണ്ണ് കാണലില്ലാ’. നമ്രോന്മുഖിയായി അവള്‍ ഒരു മൂലക്കോട്ടു മാറി നിന്നു. ഈശ്വരാ, അവളീ മുസ്സൈക്‌ ഇട്ട തറയില്‍ കാല് കൊണ്ട് കളം വരയ്ക്കുന്നുണ്ടോ!? ഇല്ലാ, ഭാഗ്യം.

‘എന്നാ പിന്നെ ഇനി പെണ്ണും ചെറുക്കനും കൂടി വല്ലതും സംസാരിച്ചോ..’ കൂട്ടത്തിലെ കാരണവരായ ചേട്ടന്‍റെ വക.

ചോദിക്കാന്‍ വേണ്ടി കാണാതെ പഠിച്ചോണ്ട് വന്നതെല്ലാം കറക്റ്റ് സമയത്ത് മറന്നു പോയത് കൊണ്ട്, അവസരം പെണ്‍കൊച്ചിന് പാസ് ചെയ്തു,

“എന്നോട് വല്ലതും ചോദിക്കാനുണ്ടോ?”

നമ്രശിരസ്സില്‍ നിന്ന് നമ്രം എടുത്തു കളഞ്ഞിട്ട് അവള്‍ ഒരു ചോദ്യം,

“ബ്ലോഗ്ഗറാണല്ലേ??”

‘ഹമ്മേ, ഇതെന്തു ചോദ്യം!!’ ബ്ലോഗ്ഗറായതുകൊണ്ട് മാത്രം ഭാര്യമാര് അത്താഴം കൊടുക്കാത്ത പല കഥകളും പല ബ്ലോഗ്ഗര്‍മ്മാരും പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞത് മനസ്സിലേക്ക് ഓടി വന്നു ! ഈശ്വരാ, ആദ്യത്തെ പെണ്ണ് കാണലാണ്, ഇനി പെണ്ണ് കാണണ്ടാ എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ചത് വെറുതെയായോ!! ഗണപതിക്ക് വച്ചത് തന്നെ കാക്ക കൊണ്ടുപോയ ലക്ഷണമാണ്. ഏത് നേരത്താണോ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാന്‍ തോന്നിയത്!!

ഒരു വളിച്ച ചിരിയുമായി മറുപടി പറഞ്ഞു, “ഏയ്‌, അങ്ങനൊന്നുമില്ലാ..”

ഇനി എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഇവിടുന്ന് സ്കൂട്ട് ആയേക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുമ്പോള്‍ പെണ്‍കൊച്ച്: “വരയും വരിയും എനിക്കിഷ്ട്ടമാണ്, ഞാന്‍ ഫോളോ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു”

വിശ്വാസം വരാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ചെറു ചിരിയുമായി വീണ്ടും,“ബ്ലോഗ്ഗില്‍ മാത്രമല്ലാ...”

വര : The Most Loved Eyes

2010-11-02T00:34:00.001+05:30

The most loved/loving eyes in India.Isn't it? No need of an introduction about whom I am talking.

The portrait is from de'beers ad. Work is on pencil with Indian Ink which took only a day to finish.

YES, its your turn to comment on the sketch.

And the original photo is here

വരി: ഉണ്ടച്ചക്കര

2010-10-02T22:31:00.000+05:30

രംഗം 1:

"നീ വരുന്നോടാ കൊച്ചേ ആശുപത്രിയില്‍ പോകാന്‍? നിന്‍റെയമ്മ പ്രസവിച്ചു. "

അമ്മുമ്മ ഇത് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വയസ്സ് മൂന്ന്...!

"വേണ്ട, ഇവനെ പിന്നെ കൊണ്ടുപോകാം.. "

അപ്പൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുന്നേ ഞാന്‍ ബഹളം തുടങ്ങി,

"പറ്റില്ല, പറ്റില്ല..ഞാനും വരും..എനിക്കും കാണണം പൂച്ചക്കുട്ടിയെ.."

"പൂച്ചക്കുട്ടിയോ..?!!" എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അമ്മുമ്മ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

വടക്കേതിലെ ആളില്ലാത്ത വീട്ടില്‍ വലിയൊരു തൊഴുത്തുണ്ട്. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ആ തൊഴുത്തില്‍ സ്ഥിരമായി പൂച്ച പ്രസവിക്കും. അപ്പൊ അമ്മ പറയും..

"മക്കളെ, അവിടെ പൂച്ച പ്രസവിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്...അങ്ങോട്ട്‌ പോവ്വല്ലേ.."

ചെറുപ്പം മുതലേ അമ്മ പറയുന്നതെന്തും അനുസരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അമ്മ കാണാതെ, ചേട്ടന്‍ എന്നേം കൊണ്ട് പമ്മി പമ്മി പൂച്ച പ്രസവിച്ചിട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണാന്‍ പോകും. നല്ല കുഞ്ഞു പൂച്ചക്കുട്ടികള്‍..!!

അങ്ങനെ 'പ്രസവം' എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അത് പൂച്ചക്കുട്ടിയായിരിക്കും എന്നാണെന്‍റെ വിചാരം..!!

അമ്മുമ്മ ഒന്ന് ഞെട്ടിയോ..!? ഞെട്ടിയെന്നു തോന്നുന്നു...എന്നിട്ട് ഒരു ചെറു ചിരിയുമായിട്ടു പറഞ്ഞു..

"ആ..നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു ആണ്‍ പൂച്ചയാ.."

അമ്മുമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാനുറപ്പിച്ചു..

"എന്‍റെയമ്മ നല്ലൊരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു.."

ആശുപത്രി വരാന്തയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മായി ഫ്ലാസ്ക്കുമായി പോകുന്നു. അമ്മാവിയും പറഞ്ഞു..

"മോന് കളിക്കാനൊരു ആളായല്ലോ.."

അതും കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം ഇരട്ടിയായി..

"എനിക്ക് കളിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാ അമ്മ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചിരിക്കുന്നത്.."

മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ അമ്മ കൈയാട്ടി വിളിച്ചു. തൊട്ടിലിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട്,

"ഇങ്ങ് വാ...നോക്കിയേ ഇതാരാന്ന്.."

വിടര്‍ന്ന ചിരിയുമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.."എനിക്കറിയാം..പൂച്ചക്കുട്ടിയല്ലേ...?"

അമ്മയും സമ്മതിച്ചു.."നോക്കിയേ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ ഇഷ്ട്ടമായോന്ന്‍..."

എത്തി വലിഞ്ഞ് ഞാന്‍ തൊട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി..

"ഇതെന്താ..ഇത് പൂച്ചക്കുട്ടിയല്ലല്ലോ..!!" ഞാന്‍ ചിണുങ്ങി..

എന്‍റെ ചിണുങ്ങല് കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി, അമ്മ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

"നല്ല പൂച്ചക്കുടിയെ പോലത്തെ കുഞ്ഞല്ലേ..ഇത് മോന്‍റെ അനിയന്‍ കുഞ്ഞാ, മോന് കളിക്കാന്‍ വേണ്ടി അമ്മ മേടിച്ചതാ.."

'കളിക്കാന്‍' എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ സമാധാനമായി, വീണ്ടും എത്തി വലിഞ്ഞ് തോട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി.

ഒരു തക്കിടിമുണ്ടന്‍, തടിമാടന്‍..!! ഞാന്‍ അവന്‍റെ കാലില്‍ ഒന്ന് തൊട്ടു. ഉറങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്ന അവന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്നിട്ട് കാലു കുടഞ്ഞൊരു തൊഴി. കൃത്യം എന്‍റെ മൂക്കില്‍. ഞാന്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ അവന്‍ വലിയ വായില്‍ കാറാനും തുടങ്ങി. എന്‍റെ കരച്ചില്‍ താനേ നിന്നു.

"നീ കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിച്ചോടാ..??!" അമ്മയുടെ വഴക്കും കൂടിയായപ്പോള്‍ അവന് നല്ലൊരു ഇടി കൊടുത്തിട്ട് പോരാന്‍ തോന്നി; ഇടിച്ചില്ല..അമ്മ കണ്ടാല്ലോ..!

മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു, "നീയങ്ങ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നേരെടാ.."

രംഗം 2:

"നീ വരുന്നോടാ ആശുപത്രിയില്‍ പോകാന്‍? നിന്‍റെ കുഞ്ഞമ്മ പ്രസവിച്ചു. "

അമ്മ ഇത് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വയസ്സ് പതിമൂന്ന്.

"ഇല്ലമ്മേ..അമ്മ പൊയ്ക്കോ.."

ഇത് പറയുമ്പോള്‍ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുമായി മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു..

"ഇന്നെങ്കിലും ആ ഉണ്ടച്ചക്കര ഭരണി കണ്ടു പിടിക്കണം"

ഉണ്ടച്ചക്കര ഞങ്ങളുടെ വീക്നെസ് ആണെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അമ്മ അതിവിദഗ്ദ്ധമായി അത് പാത്തു വയ്ക്കും. അതിനേക്കാള്‍ വിദഗ്ദ്ധമായി ഞങ്ങള്‍ അത് കണ്ടു പിടിക്കുന്നത്‌ കൊണ്ട് അമ്മ സ്ഥിരമായി അതിന്‍റെ സ്ഥാനം മാറ്റും. കഴിഞ്ഞ തവണ അമ്മ പുറത്തു പോയപ്പോള്‍ ഭരണി കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഇത്തവണ എങ്ങനേം കണ്ടുപിടിച്ചേ പറ്റൂ..

അമ്മ പുറത്തു പോയതും, അടുക്കളയില്‍ ലൈറ്റ് പോലും ഇടാതെ ചിമ്മിനിക്കുള്ളിലൂടെ വരുന്ന ചെറിയ വെട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ പണി തുടങ്ങി. നേരം കുറെയായിട്ടും ഒരു രക്ഷയുമില്ല..!! സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള 'തപ്പലുകലിലാണ്' പല പല ബേക്കറി ഐറ്റംസും പൊങ്ങി വരുന്നത്. ഇത്തവണ അതുപോലുമില്ല..! ഊര്‍ജസ്വലമായി പണി പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റ് വീണു. ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വലിയ കഷ്ണം ഉണ്ടച്ചക്കരയുമായി അനിയന്‍ നിന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നു.

"ഇതെവിടെയാടാ ഇരിക്കുന്നെ..??!!"

"പറയില്ലാ..." എന്നും പറഞ്ഞവന്‍ തലയാട്ടി.

"എന്നാ കുറച്ചെനിക്ക് താടാ.." കെഞ്ചി നോക്കി...

"തരൂല്ലാ..." അവന്‍ വീണ്ടും തലയാട്ടി.

നോ രക്ഷ..! സാമം കഴിഞ്ഞു. ദാനവും ഭേദവും ഇല്ല..നേരെ ദണ്ഡത്തിലേക്ക്..!

"നിക്കെടാ അവിടെ.."

അവന്‍ ഓടി..പുറകെ ഞാനും.

വീടിന് രണ്ടു വലത്ത് കഴിഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തെ വലത്തിന് മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന പ്ലാവിന്‍റെ വേരില്‍ തട്ടി അവന്‍ മൂക്കും കുത്തി താഴെ..!

അവന്‍റെ കരച്ചില് കേട്ട് അയലത്തുകാരെല്ലാം ഓടി കൂടി. നെറ്റിക്കും കൈമുട്ടിലും എല്ലാം ചോര ഒലിപ്പിച്ച് നിന്ന അവനെ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ചേട്ടന്മാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോയി. ആശുപത്രിയില്‍ പോയ ചേട്ടന്മാര് തിരിച്ചു വന്ന് പറഞ്ഞു...

"അവന്‍റെ കൈ ഒടിഞ്ഞു. അവിടെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുവാ.."

വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയില്‍ പോയപ്പോള്‍ കൈയ്യില്‍ പ്ലാസ്ടറും, നെറ്റിയില്‍ ബാണ്ട്-ഐടും ഒക്കെയായി കിടക്കുകയാണവന്‍. കഷ്ട്ടമായി പോയല്ലോ എന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിക്കുമ്പോളേക്കും അമ്മ ചോദിച്ചു;

"രണ്ടും കൂടി എന്തായിരുന്നെടാ പരിപാടി? ഇതെങ്ങനെ പറ്റിയതാ??"

"അത്...അമ്മേ..." എന്നൊക്കെ വിക്കി വിക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍..

"ഉണ്ടച്ചക്കര കൊടുക്കാഞ്ഞതിന് അണ്ണന്‍ എന്നെ തള്ളിയിട്ടതാണമ്മേ.."

കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാതെ അവന്‍ പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു.

തീര്‍ന്നില്ലേ കഥ !! നിര്‍ത്താതെയുള്ള അമ്മയുടെ ശകാരം പറച്ചിലിനിടയില്‍ ഞാനവന്‍റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, മനസ്സിലല്ല...ചെവിയില്‍..

"നീയങ്ങ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നേരടാ.."

ചിത്രം കടപ്പാട് : ഗൂഗിള്‍

വര: The Cemetery

2010-09-01T15:29:00.004+05:30

Pencil. Only pencil.

ഏതോ ഒരു മാഗസിന്‍റെ താളുകള്‍ മറിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ട ഒരു ചിത്രം. 'മോഡേണ്‍ ആര്‍ട്ട്‌' കളെ കുറിച്ചുള്ള ലേഖനം ആയിരുന്നു, കൂട്ടത്തില്‍ കുറെ ചിത്രങ്ങളും. ഒരു പെയിന്റിംഗ് കണ്ട് ഏതാണ്ട് അതേ പോലെ ചെയ്യാന്‍ നടത്തിയ ഒരു ശ്രമമാണ് ഇത്.

Seems like the sketch is yet to finish? Answer is No.

People call it Modern Art, and so I (!!!)

From the Heart: I am against the concept of modern art. How boring it is, if the artist is needed there to explain what is there in the picture..!!

Is the concept of this sketch is clear from the title?

വരി: റ്റാ-റ്റാ..ബൈ ബൈ..മാത്തേരാന്‍

2010-08-18T16:45:00.010+05:30

ഭാഗം 1: വരുന്നോ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മാത്തേരാനിലേക്ക്..?

ഭാഗം 2: എത്തിപ്പോയ് മാത്തേരാനില്‍..!!

തുടരുന്നു.. ദൈവദൂതന്‍ bisleri കുപ്പിയുടെ carton-നുമായി നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?!!

പിന്നെ, ദൈവദൂതന് അതല്ലെ പണിയെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയും.. "അതേ..!!"

വഴി തെറ്റി കാട്ടിലെത്തിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വല്യൊരു ആശ്വാസമായാണ് അയാള്‍ അത് വഴി പോയത്. പക്ഷെ 'ദൈവദൂതനോട്' രണ്ടു കുപ്പി വെള്ളം ചോദിച്ചപ്പോള്‍, 'അങ്ങ് കടയില്‍ വന്നാല്‍ തരാമെന്നായിരുന്നു' മറുപടി.

കുറച്ചു കൂടി നടന്നാല്‍ മറ്റൊരു പോയിന്റ്റ് കൂടി ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍, 'എന്നാ ശരി, വെള്ളവും കുടിക്കാം, പൊയന്റും കാണാം' എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കൊപ്പം കൂടി. പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടി നടന്നു കാണും, ചെന്ന് കയറിയത് ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലേക്കാണ്. വീടിനോപ്പം കച്ചവടവുമായി ഒരു വൃദ്ധനും വൃദ്ധയും. ഞങ്ങളെ കൂട്ടികൊണ്ട് വന്നത് അവരുടെ മകനായിരിക്കണം. വീടും കച്ചവടവും ചെറുതാണെങ്കിലും പെപ്സിയും, കൊക്കകോളയും, lays-സും ഒക്കെ ആയി 'നല്ല സെറ്റ്അപ്പ്‌'..!! മോരും വെള്ളം ഉണ്ടെന്നു കേട്ടപ്പോള്‍ ബാക്കി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് 'ഗുമു-ഗുമാ' മോരും വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ച് എല്ലാവരും വയറു നിറച്ചു.

ഞങ്ങളുടെ കൈയില്‍ നിന്ന് കുറച്ചു കാശ് കിട്ടിയ സന്തോഷം, 'അവിടെ നിന്ന് പത്തു ചുവടു നടന്നാല്‍ Rambaug Point ആണെന്ന്' ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍ വഴികാട്ടി ചേട്ടന്‍ മറന്നില്ല. അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റില്‍ നിന്ന് കാണാവുന്ന സഹ്യാദ്രിയുടെ ഏതാണ്ട് മുന്‍ഭാഗം കാണാന്‍ പറ്റുന്നുവെന്നതാണ് Rambaug Point-ന്‍റെ പ്രത്യേകത.

Rambaug point-ല്‍. പിറകില്‍ സഹ്യാദ്രിയുടെ മുന്‍ഭാഗം

എന്തായാലും വഴി തെറ്റി വന്നത് വെറുതെയായില്ലാ. അപ്പോള്‍ അവിടേക്ക് വന്ന America-ക്കാരിക്കു ഞങ്ങളുടെ ബഹളം കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു കൗതുകം. അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ഫോട്ടോയെടുക്കണം. (പിന്നാമ്പുറത്ത് കേട്ടത്: America-യിലെ വല്ല hoarding-ലോ മറ്റോ ഒട്ടിക്കാനാനെങ്കില്‍ ആയിക്കൊട്ടടെ...!!). വഴികാട്ടി ചേട്ടനോട് ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിലെക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി, America-ക്കാരിക്ക് കൈയും കൊടുത്തു ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും നടത്തം ആരംഭിച്ചു.

ദാഹവും ക്ഷീണവും മാറിയ ആവേശത്തില്‍ ബിബിന്‍ ഗിറ്റാര്‍ കൈയിലെടുത്തു. മാത്തേരാന്‍ കാടിന് നടുവിലൂടെ...
"കേരളം, കേരളം, കേരളം മനോഹരം..."
എന്ന് ഞങ്ങളല്ലാതെ ഇന്നെ വരെ ആരും പാടിക്കൊണ്ട് നടന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലാ..!!

നടത്തം ഏറുംതോറും കാടിന്‍റെ കനം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. നാല്‍ക്കവല പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വഴിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കുറെ കുതിരകളും, കുതിരക്കാരും. ഒന്ന് റൗണ്ട് അടിക്കാം, രൂപ.20! അതല്ലാ, ഇനി അടുത്ത പോയിന്റ്‌ വരെ പോകണോ..? രൂപ.200..!!

"വേണ്ട ചേട്ടാ..അടുത്ത പോയിന്റ്‌ വരെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളാം.." തത്കാലം ഇവിടെ ഒരു കറക്കം.

ആദ്യം മടിച്ചു നിന്നവര്‍ കുതിരപ്പുറത്തു കയറിയവരോട് തിരക്കി..."എങ്ങനെയുണ്ട്..?"

"കൊള്ളാം... സംഭവമല്ലെ..."ന്നു മറുപടി.

എല്ലാവര്‍ക്കും ആവേശമായി, കുതിരക്കാര്‍ക്ക് നല്ല കോളും..!

ഇടച്ചേന സിബുവും കൈതേരി അനുപും..!!

ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിലെക്കുള്ള വഴി തെറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന് കുതിരക്കാരോട് ചോദിച്ചുറപ്പിച്ചു ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി. ഈ നടത്തത്തില്‍ മറ്റൊരത്ഭുതമാണ് വഴിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വച്ചിരുന്നത്. പച്ചയും വെള്ളയും യൂണിഫോം ധരിച്ച്, ബാഗും തോളിലിട്ടു കുറെ കുട്ടികള്‍ എതിരെ വരുന്നു. 'ഈശ്വരാ, ഈ കുഞ്ഞു മലമുകളില്‍, മാനും...മാഞ്ചാടിയും ഇല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത് ഒരു സ്കൂളോ..!!!' അറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയില്‍ കുശലം ചോദിച്ചു.. എന്നിട്ട് തിരക്കി,
"മക്കളെ, നിങ്ങള്‍ ഏത് സ്കൂളിലാ പഠിക്കുന്നത്..?"
സാറുമ്മാര് ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനു ഉത്തരം പറയുന്നത് പോലെ എല്ലാവരും കൂടി...

"St.Xavier's സ്കൂള്‍....."

കുട്ടികള്‍ക്ക് റ്റാ-റ്റാ കൊടുത്തു ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. പിന്നീടുള്ള നടത്തത്തില്‍ കുതിരകളും സ്കൂളും ഒക്കെ ആയി സംസാരവിഷയം. ആ നടത്തം ഏറെ ദൂരം പോകേണ്ടി വന്നില്ലാ, കുഞ്ഞരുവികളുടെ കള കള ശബ്ദം ഞങ്ങളെ നിശബ്ദരാക്കി. ചെറിയ തിട്ടകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്കു വീണ്, വഴി മുറിച്ചൊഴുകുന്ന നല്ല തെളിനീര്. ഉറവയില്‍ കൈവച്ച് ഞാനത് കൈക്കുമ്പിളിലേക്ക് എടുത്തു.

"ഹോ...!! എന്താ തണുപ്പ്..."

കൈയിലെടുത്ത വെള്ളം കൊണ്ട് മുഖം കഴുകി. ഒരു പുത്തന്‍ ഉണര്‍വ്. പുതു മഴ നനഞ്ഞ സുഖം....!!!

പത്തു ചുവടു കൂടി നടന്ന് ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍, അതിമനോഹരിയായ ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്ക്. ഇത്രയും നേരം ഞങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന മാത്തേരാന്‍റെ പുത്രി. കണ്ടല്‍ ചെടികള്‍ അരയില്‍ ചുറ്റി, പച്ച പട്ടുടുത്തു നില്‍ക്കുന്ന സുന്ദരി. അവളുടെ മെയ്യില്‍ തഴുകി വരുന്ന ഇളംകാറ്റ് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തും കിട്ടാത്ത അനുഭൂതിയാണ് പകര്‍ന്നു തന്നത്.

ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്ക്

തടാകത്തിന്‍റെ കരയില്‍ കൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ കൈയില്‍ പൊതിയുമായി നടക്കുന്നവര്‍ക്ക്, കരിമ്പ് ജ്യൂസ്‌ വിറ്റിരുന്ന കടക്കാരന്‍ മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
"കുരങ്ങന്മാരെ സൂക്ഷിച്ചോ..."

അയാള്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. അച്ചായന്‍റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ഒരു sprite കുപ്പി അവന്മാര് പിടിച്ചു പറിച്ചു. എന്നിട്ട് അതും പിടിച്ചു മരത്തിന്‍റെ മുകളില്‍ കയറിയിരുന്നു ഇളിച്ചു കാണിച്ചു..."തനി കൊരങ്ങന്‍..!!"

ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിന്‍റെ കരയില്‍

സമയം ഏതാണ്ട് 2.00 മണി ആയിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ല വിശപ്പ്‌.തടാകത്തിന്‍റെ കരയില്‍ രണ്ടു-മൂന്നു ഭക്ഷണശാലകളുണ്ട്. പാവ് ഭാജിയും, വടാപ്പവും, ഭേല്‍പ്പൂരിയും ഒക്കെ കിട്ടുന്ന ചെറിയ കടകള്‍. എല്ലാവരും വടാപ്പാവ് മേടിച്ചു കഴിച്ചു;വിശപ്പ്‌ മാറിയില്ല. പാവ് ഭാജിയും കരിമ്പ് ജ്യൂസും കൂടി ആയപ്പോള്‍ സ്വസ്ഥം(ഏത്തക്കയും പോത്തിറച്ചിയും പോലെ ഉഗ്രന്‍ combination ആയിരുന്നു). വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം ആയപ്പോള്‍ രാവിലെ മുതലുള്ള നടത്തത്തിന്‍റെ ക്ഷീണം മാറ്റാന്‍ കാലും നീട്ടി അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചതും, അച്ചായന്‍ ധൃതി കൂട്ടി..

"എളുപ്പമാകട്ടെ..എളുപ്പമാകട്ടെ..നമുക്കിനി കുറെ ദൂരം പോകാനുണ്ട്.."

ഇനി വീട്ടില്‍ ചെന്നാലല്ലാതെ ഇരുത്തം നടക്കില്ലാന്ന് മനസ്സിലാക്കി എല്ലാവരും അച്ചായന് പിറകെ നടത്തം തുടങ്ങി. ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിന് ഇടതു വശത്തുള്ള വഴിയില്‍ കൂടി മൂന്നു നാല് വളവും തിരിവും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മാത്തേരാന്‍റെ മറ്റൊരു വശത്തെത്തി. ദൂരെ, കൂര്‍ത്ത മുനയുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഒറ്റമലയും, താഴെ സൂര്യപ്രഭയില്‍ വെട്ടി തിളങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ തടാകവും.Lord's point എന്ന ഈ സുന്ദരിയെ വിട്ടു കളയാഞ്ഞതില്‍ അതിയായ സന്തോഷം തോന്നി. കുറച്ചു ഫോട്ടോസും എടുത്തു അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു നടന്നു.

കൂര്‍ത്ത മുനയുള്ള ഒരു ഒറ്റമല

പോക്കിയിങ്ങ് എടുത്താലോ..?!!

ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിന്‍റെ ഓരം ചേര്‍ന്നുള്ള പടികള്‍ കയറി ഞങ്ങള്‍ മറ്റൊരു വഴിയിലെത്തി.

വഴി ആരംഭിക്കുന്നിടത്ത് വീണ്ടും കുതിരകളും കുതിരക്കാരും. Rambaug pointന് അടുത്ത് കണ്ട ഒന്ന്-രണ്ടു കുതിരക്കാര്‍ ഇവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പല്ലവി പഴയത് തന്നെ..

"ഇവിടുന്നു echo പോയിന്റ്‌ വരെ കൊണ്ട് വിടാം, രൂപ.200..!!".

ഇത്തവണയും ഞങ്ങള്‍ നടത്തം മതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഇത് വരെ നടന്ന വഴികളെല്ലാം നിരപ്പുള്ളതായിരുന്നെങ്കില്‍, ലേക്കില്‍ നിന്നുള്ള വഴികള്‍ കുത്തനെ ഉള്ള കയറ്റങ്ങളായിരുന്നു.

വഴിയില്‍ ഓട് ഇട്ട കേരള സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു കെട്ടിടം

ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു കെട്ടിടം

echo point-ന് മുന്‍പുള്ള King George point-ല്‍ എത്തുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ എല്ലാവരും തളര്‍ന്നു. പ്രായമായ അമ്മച്ചിയും, കൈകുഞ്ഞുമായി നടക്കാന്‍ പറ്റാതായപ്പോള്‍ അച്ചായനും കുടുംബവും വഴിയില്‍ വിശ്രമിക്കാനിരുന്നു. അവര്‍ പിറകെ എത്തിയേക്കാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നടത്തം തുടര്‍ന്നു.

തളര്‍ന്നു പോയി..!

അച്ഛന്‍റെ തോളില്‍ ഒരു മയക്കം - നേവൂട്ടി

King George point-ല്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഇത് വരെ കണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ അത്ര ഭംഗിയൊന്നും തോന്നിയില്ല. അവിടെയെന്താ കാണാനുള്ളതെന്ന് ഒരു കുതിരക്കാരനോട് തിരക്കി.

"സാബ്, ബാരിഷ് കേ സമയ് യെ ജഹെ ബഹുത്ത് സുന്ദര്‍ ലഗ്തി ഹേ.."

മഴ പെയ്താലെന്താ ഇത്ര ഭംഗി..? ആകാംഷയായി..!!

"ജര്‍നെ സിര്‍ഫ്‌ ബര്‍സാത് മേ ഹി ദിഖായി ദേത്തെ ഹേ..."

(മഴ സമയത്ത് മാത്രം അവിടെ വെള്ളച്ചാട്ടം ഉണ്ടാകുമത്രെ..!)

അനൂപ്‌, King George point-ല്‍

അതെ സ്ഥലം മഴയ്ക്ക് ശേഷം. കടപ്പാട്: ഗൂഗിള്‍

അയാളങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിനു ഇത്ര ഭംഗി ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയില്ല..!!
എന്നാ പിന്നെ മഴ പെയ്തിട്ട് വരാമെന്ന് പകുതി കളിയായും, പകുതി കാര്യമായും പറഞ്ഞിട്ട് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും നടന്നു. echo point-ലേക്കുള്ള വഴി നിറയെ കുതിരപ്പുറത്തു പോകുന്ന സഞ്ചാരികളായിരുന്നു. കുത്തനെ ഉള്ള കയറ്റം കയറണമെന്ന് അറിയാതെ, "കുതിര വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞ ഞങ്ങള്‍ മണ്ടന്മാരെല്ലാം കൂടെ അങ്ങനെ നടന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

ഒരു 'അക്കൊഷോട്ടന്‍' കുതിരപ്പുറത്ത്‌

നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ echo point-ല്‍ എത്തി. എത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ അവിടുന്ന് ഭയങ്കര ഒച്ചയും ബഹളവും. Echo അടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ള പരീക്ഷണം നടക്കുകയാണവിടെ. വരുന്നവര് വരുന്നവര് ഇത് തന്നെ പരിപാടി.ഒരുത്തന്‍ കൂവി തീരുന്നതിനു മുന്നേ അടുത്തയാള് കൂവും. അങ്ങനെ ഒറിജിനലേതാ, echo ഏതാണെന്നറിയാതെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതിനിടയില്‍ എന്തോ ഒരു 'സാധനം' ദൂരെ കൂടെ പറന്നു പോയത് പോലെ തോന്നി. അതെന്താണെന്നാലോചിച്ച് വായും പൊളിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദാ വീണ്ടും പോകുന്നു വേറൊന്ന്. ആഹാ, അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ...ക്യാമറ കൈയിലെടുത്തു, zoom-ല്‍ കൂടി കാണാന്‍ പറ്റുമോന്ന് ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി.
Success...!!
എന്നിട്ടും സംശയം ബാക്കി..
"അതെന്താ...Spider Man-ന്‍റെ കുഞ്ഞോ..??!!!"
അവിടെ ഭേല്‍പ്പൂരി വിറ്റുകൊണ്ടിരുന്ന ചേട്ടനോട് തിരക്കി,

"എന്താ ചേട്ടാ അത് സംഭവം?"

"വോ തോ ropeway ഹേ...Honeymoon point സെ Lousia point തക്ക്"

റോപ് വേ..റോപ് വേ..ആരൊക്കെയുണ്ട് അതില്‍ കയറാന്‍..?? അനൂപിന് ആവേശമായി..

ചോട്ടുവും, ശ്രുതിയും, സൗമ്യയും കൈ പൊക്കി.

"ഞാനുമുണ്ട്..." ഞാനും കൈ പൊക്കി.

ബാക്കിയുള്ളവര്‍ നിര്‍ദാക്ഷണ്യം പറഞ്ഞു.."ഞങ്ങളില്ലാ...നിങ്ങള്‍ പൊയ്ക്കോ.."

ഡയലോഗ് വിടാന്‍ പറ്റിയ ഗ്യാപ് ഒന്നും നമ്മള്‍ വിട്ടു കളയാന്‍ പാടില്ലല്ലോ.."വേണ്ടാ..ധൈര്യമില്ലാത്തവരാരും വരണ്ടാ..."

Echo Point

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേരും കൂടി honeymoon point-ലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ചെന്ന് അവിടുത്തെ ആഴം കണ്ടപ്പോഴേ എന്‍റെ പകുതി ജീവന്‍ പോയി. വല്യ കനമോന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഇരുമ്പു കമ്പി ഒരു ചെറിയ മരത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മരമാണെങ്കില്‍, ഇപ്പൊ കൊക്കയില്‍ വീഴുമെന്നുള്ള രീതിയില്‍ ചരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുകയാണ്. 800 അടി ആഴമുള്ള കൊക്കയുടെ മുകളില്‍ ആ ഇരുമ്പു കമ്പി അങ്ങനെ കിടന്നാടുന്നു. അതില്‍ രണ്ടു ബെല്‍റ്റും ബക്കിളും നമ്മുടെ ദേഹത്തോട് ചേര്‍ത്തൊന്നു കൊരുത്ത് വച്ച്, അതിന്‍റെ ഒരറ്റം ആ കമ്പിയില്‍ കൊളുത്തിയിടും..അത്ര തന്നെ..!!

ബെല്‍റ്റില്‍ കൊളുത്തുന്നതിനു മുന്നേ ഒരു പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിട്ട് കൊടുക്കണം. 'എങ്ങാനും ഉരുണ്ടു വീണു തട്ടി പോയാല്‍, ആ ബെല്‍റ്റ്‌ കൊളുത്തി തരുന്നവന്മാര്‍ക്ക് നമ്മളെ അറിഞ്ഞേ കൂടാന്ന്..!!!!'

ഇതും കൂടിയായപ്പോള്‍ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു ധൈര്യവും കൂടി അവിടെ ചോര്‍ന്നു പോയി.

'ചോര്‍ന്ന' കാര്യം നമ്മള് തുറന്നു പറയാന്‍ പാടില്ലല്ലോ..കാരണം വരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവന്മാരെ 'കലിപ്പിച്ചിട്ടു' പോന്നതല്ലേ..! അത് കൊണ്ട് ഒരു നമ്പരിട്ടു..
"അളിയാ അനൂപേ, ഞാനും കൂടി ഇതില്‍ കയറിയാല്‍ പിന്നെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതാരാ..?! അത് കൊണ്ട് നിങ്ങള് കയറിക്കോ..ഞാനിവിടെ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാം..."

അപ്പൊ ദാ സൗമ്യയും.."നമ്മളെല്ലാവരും പോയാല്‍ ഇവനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാകും, അത് കൊണ്ട് ഞാനും ഇവിടെ നില്‍ക്കാം.."

ഞാനവളെ ഒന്ന് നോക്കി, അവള്‍ടെ മുഖത്തൊരു വളിച്ച ചിരി. ബാക്കി മൂന്നു പേരും റോപ്പില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സൗമ്യയോട് ചോദിച്ചു...

"നീയെനിക്ക് കൂട്ട് നിന്നത് തന്നെ ആണോടി...??!"

"ഹേയ്...ഈ കൊക്ക കണ്ടപ്പോഴേ എന്‍റെ ഒള്ള ജീവന്‍ പോയി..എങ്ങനെ രക്ഷപെടുമെന്ന് ആലോചിച്ചു നിന്നപ്പോഴല്ലേ നീയൊരു കച്ചിതുരുമ്പ് ഇട്ടു തന്നത്...ഹി..ഹി.."

അനൂപ്‌ റോപ്പില്‍

ശ്രുതി റോപ്പില്‍

റോപ്പില്‍ കയറിയവരോട് echo point-ല്‍ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞു ഫോട്ടോയും എടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും തിരിച്ചു നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവര്‍ എങ്ങോട്ടോ പോയിരുന്നു..ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍, 'പലരും പലവഴിക്ക്..!'ഫോണ്‍ എടുത്ത് വിളിക്കാമെന്നു വിചാരിക്കുമ്പോള്‍ റേഞ്ചുമില്ല.

"ഇനിയിപ്പോ റോപ്പില്‍ കയറി പോയവര് തിരിച്ചു വരുന്നത് വരെ ഇവിടെ ഇരിക്കാം." അങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഒരു ചായ ഒക്കെ വാങ്ങി കുടിച്ചു ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും അവിടെ ഇരുന്നു.

ചായക്കടയില്‍ നിന്നൊരു ക്ലിക്ക്

സമയം അഞ്ചര കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവിടം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. ഒന്നര മണിക്കൂറ് കഴിഞ്ഞിട്ടും റോപ്പില്‍ കയറി പോയവര് തിരികെയെത്തിയില്ല. പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് അങ്ങനെ നിന്നാല്‍ ശരിയാകില്ലെന്നു തോന്നി ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ലേക്ക് നടക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. നടത്തം ആരംഭിച്ചതും, നിമിത്തം പോലെ റോപ്പില്‍ കയറി പോയവര്‍ തിരികെ എത്തി. echo pointല്‍ നിന്ന് സ്റ്റേഷന്‍ലേക്കുള്ള ഷോര്‍ട്ട് കട്ട്‌ലൂടെ ഞങ്ങള്‍ തിരികെ നടന്നു.(ഇവിടെ ഒക്കെ ആ മാപ്പ് ഒരുപാട് സഹായിച്ചു.)

തിരികെ..തിരികെ..

സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ മിക്കവാറും എല്ലാവരെയും കണ്ടുമുട്ടി. ഒരു ഹുക്കാ പാര്‍ലറിന്‍റെ മുന്നില്‍, കയറണോ വേണ്ടയോ എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ തമ്പടിച്ചു നില്‍ക്കയാണ്‌...! അവസാനം ഭൂരിപക്ഷത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായം മാനിച്ച്, കയറാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഹുക്കാ പാര്‍ലറിന്‍റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍, അറബിപ്പാടിന്‍റെ പതിഞ്ഞ ഈണത്തില്‍ എല്ലാവരും ഹുക്ക വലിച്ചു നോക്കി. 'വലിച്ചത് മുഴുവന്‍ എന്‍റെ അണ്ണാക്കില്‍ പോയത് മിച്ചം..ചുമച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പുറത്തു ചാടി..'

ഹുക്ക

അപ്പോഴേക്കും അച്ചായന്‍റെ ഫോണ്‍ വന്നു. അവര് നെരാളിലേക്ക് പോവുകയാണ്..(രാവിലെ മാരത്തോണ്‍ നടത്തിയ സ്ഥലം), ഞങ്ങളും ഉടനെ ചെല്ലാന്‍. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു സന്തോഷ വാര്‍ത്തയും കൂടി പറഞ്ഞു.."ലാസ്റ്റ് ട്രെയിന്‍ നാലരക്കായിരുന്നു. ഇനി ഒരു നാല് കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നാല്‍ ടാക്സി കിട്ടിയേക്കുമെന്ന്.."

ഹുക്കാ കടക്കാരനോട് കാര്യം തിരക്കി..
ശരിയാണ്, ഇനി നടന്നു തന്നെ പോകണം..!! എല്ലാവരും കൂടെ ഒരുമിച്ചു തലയില്‍ കൈവച്ചു. ശരി, നടക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രശ്നം.വഴിയറിയില്ല, നല്ല ഇരുട്ടും..! ഹുക്കാ കടക്കാരന്‍ തന്നെ പോംവഴി പറഞ്ഞു തന്നു..

"ടാക്സി കിട്ടുന്ന സ്ഥലം വരെ കുതിര പോകും"

കുതിരയെ കിട്ടുന്ന സ്ഥലത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും ഇത്ര ദൂരം കുതിരപ്പുറത്തു പോകാന്‍ പേടി. അങ്ങനെ കുറച്ചു പേര്‍ കുതിരപ്പുറത്തു കയറി, ബാക്കിയുള്ളവര്‍ നടന്നു.

"ആദിയുഷ സന്ധ്യ പൂത്തതിവിടെ..

ആദി സര്‍ഗ താളമാര്‍ന്നതിവിടെ.." back ground-ല്‍ ആ സമയത്ത്, ഇങ്ങനെ ഒരു പാട്ട് കേട്ടിരുന്നോന്നു ഒരു സംശയം..!!

തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന, ഇളംകാറ്റ് വീശുന്ന മാത്തേരാന്‍റെ നടവഴിയിലൂടെ തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ രാവിലെ അവിടെ വന്നിറങ്ങിയ അതെ ഉന്മേഷം തിരികെ കിട്ടിയത് പോലെ.

ടാക്സി പിടിച്ച് മലയിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സ് പറഞ്ഞു...
"മാത്തേരാന്‍, ഈ ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് നിന്നെ ഞാന്‍ വല്ലാതെ പ്രണയിച്ചു പോയി. തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ തിരികെ വരും..."

വാല്‍കഷ്ണം :

വഴിയില്‍ കണ്ട മരമാ. ഇത് കണ്ടിട്ട് നിങ്ങള്‍ക്കെന്തു തോന്നുന്നു..??(എനിക്ക് തോന്നിയത് ഞാന്‍ പറയൂലാ ;-) )

വരി : എത്തിപ്പോയ് മാത്തേരാനില്‍

2010-07-31T21:05:00.188+05:30

മാത്തേരാന്‍ വരെ വന്ന സുന്ദരമായ യാത്രയും toy-trainനും പ്രകൃതി ഭംഗിയും കാണണ്ടേ..??!! ഇതാ ഭാഗം 1-ല്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തോളൂ...

യാത്ര തുടരുന്നു... രണ്ടു മണിക്കൂറോളം കുന്നു കയറി ഒമ്പതെ മുക്കാല്‍ ആയപ്പോഴേക്കും toy-train ഞങ്ങളെ ആ സുന്ദര ഭൂമിയില്‍ എത്തിച്ചു.കാട്ടുപ്പൂക്കളുടെ മണമുള്ള തണുത്ത ഒരിളം കാറ്റ് ഞങ്ങളുടെ യാത്രാക്ഷീണമെല്ലാം നുള്ളി എടുത്തു കൊണ്ട് കടന്നു പോയി. ഒരു പത്മരാജന്‍ സിനിമ ലൊക്കെഷനില്‍ കാലെടുത്തു വയ്ക്കുന്ന അനുഭവമായിരുന്നു എനിക്ക്. തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ ക്ലാരയെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന മണ്ണാറതൊടിയിലെ ജയകൃഷ്ണന്‍ ഒരു നിമിഷം എന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ തെല്ലും അതിശയോക്തിയില്ല.

മാത്തേരാന്‍ സ്റ്റേഷന്‍

"ട്രെയിന്‍ തിരിച്ചു പോകുന്നതിനു മുന്നേ എല്ലാവരും ഒന്ന് ഒരുമിച്ചു നിന്നേ...ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കട്ടെ.." എന്ന് പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ലാ..

"ഫോട്ടോ ഞാന്‍ എടുത്തു തരാം" എന്ന് പറഞ്ഞു സഹായഹസ്തവുമായി ഒരു മലയാളി..!!

ഇതോടു കൂടി ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു...'ചന്ദ്രനില്‍ ഒരു മലയാളി തട്ട് കട ഇട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് സത്യമാ..നോ സംശയംസ്..'

ഫോട്ടോ എടുത്തു തന്ന ചേട്ടന് ഒരു നന്ദിയും പറഞ്ഞു പാട്ടും പാടി സ്റ്റേഷന്‍-ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍, ആജാനബാഹുവായ ഒരു താടിക്കാരന്‍

"കിദര്‍ ജാ രഹെ ഹോ..? ടിക്കറ്റ്‌ ലേക്കര്‍ ജാ.." എന്നും പറഞ്ഞു തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

'ആഹാ...ഞങ്ങള് ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തിട്ട് തന്നെയാ ചേട്ടാ വന്നത് എന്ന സ്റ്റൈലില്‍' അച്ചായന്‍.."എടാ മനോജേ, നീയാ ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ അങ്ങ് എടുത്തു കൊടുത്തെ..."

"ട്രെയിന്‍ ക ടിക്കറ്റ്‌ നഹി ഹേ ഭയ്യാ..ഇദര്‍ ഘൂമ്നെ കേലിയെ ഓര്‍ ഏക്‌ ടിക്കറ്റ്‌ ലേനാ ഹേ.." എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ബോര്‍ഡിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. മാത്തേരാനില്‍ കറങ്ങി നടക്കണമെങ്കില്‍ ആളൊന്നുക്ക് `15 വീതം കൊടുക്കണമെന്ന്.
"ആ..അത്രേ ഉള്ളോ..അതിനിങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കണോ..??!!" എന്നും ചോദിച്ചു ബിബിനും സോനുവും കൂടി തലയെണ്ണി കാശടച്ചു. അവന്മാരുടെ കൈയിലേക്ക്‌ അയാള്‍ ടിക്കെറ്റും, ഒപ്പം മൂന്നു നാല് നോട്ടിസും കൊടുത്തു.

'നൂറനാട് ജനതയില്‍'.."നാളെ മുതല്‍...ഇതാ ഇന്ന് മുതല്‍...." എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പോകുന്ന ചക്കടാ ജീപ്പില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കു പറത്തി തന്നിരുന്ന കച്ചിപേപ്പര്‍ കൊണ്ടുള്ള നോട്ടിസ് പോലത്തെ മൂന്നു നാലെണ്ണം. മേടിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ മാത്തേരാനില്‍ വടാപ്പാവ് കിട്ടുന്ന ഏതോ ഒരു തട്ട് കടയുടെ പരസ്യം..!!
"ഹും..വടാപ്പാവ്.." എന്നും പറഞ്ഞു നോട്ടിസ് ചുരുട്ടി കളയാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ദാ താടിക്കാരന്‍ നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നു...
ഇത് കണ്ടു ബിബിന്‍ ചാടിവീണു..."കളയല്ലേ...കളയല്ലേ...അതിന്‍റെ പുറകില്‍ മാത്തേരാന്‍റെ മാപ്പാ.."

"മാത്തേരാന്‍റെ മാപ്പോ..ഇതില് കുന്നംകുളം ഉണ്ടോടെ..??" എന്നും ചോദിച്ചു ചളുവടിച്ചു ചമ്മല് മറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതും, അവിടെ കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്‍ന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

മാത്തേരാനിലെ എല്ലാ പൊയന്റുകളും(മുനമ്പുകളും), തടാകങ്ങളും, വഴികളും രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു മാപ്പ്. ഈ മാപ്പ് കൈയിലുണ്ടായത് കാരണം, പലപ്പോഴും കൂട്ടം തെറ്റിയെങ്കിലും വൈകുന്നെരത്തോട്‌ കൂടി എല്ലാവരും ഒത്തു ചേര്‍ന്നു എന്നുള്ളതാണ് സത്യം.

ഒരു ദിവസം മുഴുവനും ഇനി നിര്‍ത്താതെയുള്ള നടത്തമാണെന്ന് അറിയാതെ, നോട്ടിസ് തന്ന താടിക്കാരന്‍ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു തന്ന വഴിയിലൂടെ തുടക്കത്തിന്‍റെ ആവേശത്തില്‍ നീണ്ടുനിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ചെമ്മണ്‍ പാതയിലൂടെ എല്ലാവരും നടന്നു തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ മെമ്പര്‍, 'നേവ' അച്ഛന്‍റെ തോളത്തിരുന്നു കൗതുകപൂര്‍വ്വം കാഴ്ച്ചകള്‍ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ടോണ്‍ അച്ചായനും നേവയും

കുറെ ഹുക്കാ പാര്‍ലറ്കളും, ഒരു തൊപ്പിക്കടയും കരിമ്പ് ജ്യൂസ്‌ കടകളും, മള്ബറി വില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീകളെയും, ബ്രിട്ടിഷ് കാലത്ത് പണിത കെട്ടിടങ്ങളും കടന്നു മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോള്‍, ഏറ്റവും മുന്നിലായി ഒരു അലര്‍ച്ച...
"ഹായ്..പാര്‍ക്ക്‌..പാര്‍ക്ക്.."

പൂന്തോട്ടവും, ഊഞ്ഞാലും, സീ-സൊയും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ 'എലി പുന്നെല്ലു കണ്ടത് പോലെ..' മുന്നില്‍ പോയ രണ്ടു മഹിളാമണികള്‍ നിയന്ത്രണം വിട്ടു 'കാറിയ' ശബ്ദമായിരുന്നു ആ കേട്ടത്..!!

ഊഞ്ഞാലാട്ടവും സീ-സോയും സമയം കളയുന്നുവെന്നു തോന്നിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പതുക്കെ അച്ചായന്‍റെ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു.." അച്ചായാ..എല്ലാത്തിനേം വലിച്ചു കയററ്...അല്ലെങ്കില്‍ ബാക്കി സ്ഥലം ഒന്നും കാണാതെ ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോകേണ്ടി വരും.."
"പൂനെയില്‍ ചെന്നിട്ട് എല്ലാവരെയും പാര്‍ക്കില്‍ കൊണ്ട്പ്പോകാം" എന്ന് പറഞ്ഞു സ്നേഹപൂര്‍വ്വം എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു കയറ്റി. ഒപ്പമൊരു നിര്‍ദേശവും..

"ഇനി അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റില്‍ ചെന്നെ നമ്മള്‍ നില്‍ക്കുന്നുള്ളൂ..ആരും വഴിയില്‍ കുറ്റിയടിക്കില്ലാ...ഓക്കേ..??"

എല്ലാവരും തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. ഒരു നാടന്‍ പാട്ടൊക്കെ പാടി കൈയും കൊട്ടി എല്ലാവരും വീണ്ടും നടത്തം ആരംഭിച്ചു.

നടത്തത്തിനിടയില്‍ ഒരു കുടുംബചിത്രം എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാനൊന്നു പിന്നിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞു.

"click"

ഞാനാ ചെയ്തത് കാരണവര്‍ക്ക്‌ ഒട്ടും ഇഷ്ട്ടമായില്ലാ എന്ന് തോന്നുന്നു. രണ്ടു സെക്കന്റ്‌ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട്.."എടീ, നീ പിള്ളേരേം വിളിച്ചു അകത്തു പോയ്ക്കെ..ഇവിടൊരുത്തന്‍ വായും പൊളിച്ചു നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.." എന്ന സ്റ്റൈലില്‍ ഭാര്യേം പിള്ളേരേം വിളിച്ചോണ്ട് തിരിഞ്ഞോരൊറ്റ പോക്ക്..എന്‍റെ ഭാഗ്യം..എഴുന്നേറ്റു വന്നൊരു പൊട്ടീര് തന്നിരുന്നേല്‍ ആകെ നാറിയേനെ..!!

ഇതാണാ കുടുംബചിത്രം

മാത്തേരാനിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതെല്ലാം കൗതുകമുണര്‍ത്തുന്ന കാഴ്ച്ചകളായിരുന്നു. കുതിരകളും കുതിരക്കാരനും, റിക്ഷകളും, കുരങ്ങന്മാരും, ഭംഗിയുള്ള കല്ലുകള്‍ നിരത്തിയ നടവഴി ഉള്ള ബംഗ്ലാവും..എല്ലാം..എല്ലാം..

തൊപ്പിക്കട

ജയന്‍റെ പടത്തില്‍ അഭിനയിച്ച കുതിരയാണെന്ന് തോന്നുന്നു

റിക്ഷ

കുതിരയും റിക്ഷയും മാത്രമാണ് അവിടുത്തെ വാഹനം. പ്രകൃതി സംരക്ഷണം തന്നെ ലക്‌ഷ്യം.

ഭംഗിയുള്ള നടവഴിയും പൂന്തോട്ടവും ഉള്ള ഒരു ബംഗ്ലാവ്

ചളിയും തുരുമ്പും പിടിച്ച ഒരു ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മര്‍ വഴിയില്‍

എന്‍റെ കൂടെ ഉള്ളവര്‍ ഏറെ ദൂരം മുന്നില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ഓട്ടത്തില്‍ അവര്‍ക്കരുകില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ രണ്ടായി തിരിയുന്ന വഴിക്ക് മുന്നില്‍ എല്ലാവരും 'കണ്ഫ്യൂഷ'നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. ഇടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞാല്‍ അലക്സാണ്ടര്‍ പോയിന്റ്‌, വലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞാല്‍ ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്ക്..എങ്ങോട്ട് പോകും?!! ഇവിടെയാണ്‌ നേരത്തെ പറഞ്ഞ മാപ്പിന്‍റെ ആദ്യ സഹായം. മാപ്പില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റില്‍ നിന്ന് ഷാര്‍ലറ്റ് ലെക്കിലേക്ക് ഒരു ഷോര്‍ട്ട്-കട്ട്‌ ഉണ്ട്. എന്തായാലും അലക്സാണ്ടര്‍ പോയിന്റ്‌ കാണാന്‍ ഇറങ്ങിയതല്ലേ..ആദ്യം അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ.അങ്ങനെ പ്രധാന ചെമ്മണ്‍ പാതയില്‍ നിന്ന് ഇടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ വഴിയിലൂടെയായി നടത്തം.

വഴിയുടെ ഒരു വശം അഗാധമായ കൊക്കയായിരുന്നു. കാലെങ്ങാനും വഴുതിയാല്‍, 'anikspray'യുടെ പരസ്യം പോലെ "പൊടി പോലുമില്ലാ കണ്ടു പിടിക്കാന്‍" എന്നും പറഞ്ഞു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിടേണ്ടി വരും...!!

     സൂം-ഇന്‍ ചെയ്ത ലെന്‍സില്‍ മാത്രം കാണാന്‍ പറ്റിയ ഒരു ഗ്രാമം..

   അര-മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ നടന്നിട്ടും എങ്ങും എത്തുന്നില്ലാ..! ഈ അലക്സാണ്ടര്‍ പോയിന്റ്‌ കാണാന്‍ എങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന് ആര്‍ക്കും ഒരു രൂപവുമില്ലാ..!! കൂട്ടത്തിലെ 'പിള്ളേര്‍സ്' ആയ ചോട്ടുവും, പവനും വയറു തപ്പി കാണിച്ചിട്ട്.."അണ്ണാ വിശക്കുന്നു..അച്ചായാ വിശക്കുന്നു.." എന്ന് പറഞ്ഞു കാറാനും തുടങ്ങി. വഴി ഒരിത്തിരി വീതി കൂടിയ സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള്‍ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മിക്സ്ച്ചറിന്‍റെയും പഴത്തിന്‍റെയും പൊതി അഴിച്ചു പങ്കു വച്ചു. താത്കാലിക ആശ്വാസം. വീണ്ടും നടത്തം തുടങ്ങി, അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാട് തീര്‍ന്നു, ഭൂമിയുടെ നിരപ്പും തീര്‍ന്നു. ഉള്ളത് അഗാധമായ ഗര്‍ത്തം. ഗര്‍ത്തത്തില്‍ നിറയെ പച്ചപ്പ്‌. പച്ചപ്പ്‌ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് വീണ്ടും തലയെടുപ്പോടെ സഹ്യാദ്രി..!!

അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റില്‍ നിന്ന് സഹ്യാദ്രി

താഴെ ജാമ്പോള്‍ കാട്

     മറ്റൊരു വ്യൂ

     ഹും..എവറസ്റ്റ് കീഴടക്കിയെന്നാ വിചാരം..!!

   അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റിന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചും, ഫോട്ടോ എടുത്തും നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്‌ താഴെ നിന്നൊരു വിളിച്ചു കൂവല്‍...
"അയ്യോ..രക്ഷിക്കണേ..."

"ഈശ്വരാ പവന്‍..!!" നെഞ്ചൊന്നു കാളി..എല്ലാവരും ആ വശത്തേക്ക് ഓടി..

നോക്കുമ്പോള്‍ കുറെ താഴെയായി അവന്‍ പല്ലിളിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ഏതോ ഊടുവഴിയിലൂടെ താഴെയിറങ്ങി തമാശ ഒപ്പിച്ചതാണ്.

പവന്‍..ലോ..ലവിടെ..

അവിടെ നിന്നാല്‍ നല്ല ഭംഗിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു കൊതിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ എന്നാ പിന്നെ നമുക്കും ഒരു കൈ നോക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞങ്ങളും അവന്‍റെ ഒപ്പം കൂടി. അവന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. ഒരു മുനമ്പിലാണ് ഞങ്ങള്‍ നിന്നത്. അലക്സാണ്ടര്‍ പോയിന്റ്‌ കാഴ്ച്ചയുടെ മറ്റൊരു ആംഗിളില്‍. മുനമ്പിനു 'പവന്‍സ് പോയിന്റ്‌' എന്ന് പേരുമിട്ടു തിരികെ കയറി ഞങ്ങള്‍ അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റിനോട് 'ta-ta' പറഞ്ഞു.

ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു പോയ ശ്രുതി, പവന്‍സ് പൊയന്റില്‍

അലക്സാണ്ടര്‍ പൊയന്റില്‍ കണ്ട പൂവുള്ള ഏതോ ഒരു പുല്ല്

ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്ക് ആയിരുന്നു അടുത്ത ലക്‌ഷ്യം.ഇടതു വശത്ത് കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ മാപ്പില്‍ കണ്ട short-cut ആണെന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. ഏതാണ്ട് 45 minute നടന്നു കാണും. മാപ്പില്‍ കാണുന്നത് അനുസരിച്ചാണെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ലേക്കിനടുത്തു ഏത്തണ്ടതാണ്. പാത പിന്നെയും ഇടുങ്ങി വന്നു. നടത്തം ഒരു ഒറ്റയടി പാതയിലൂടെയായി..

ഒറ്റയടി പാതയിലൂടെ..

നേരത്തെ കണ്ടതിലും വലിപ്പമുള്ള വൃക്ഷങ്ങള്‍. മരങ്ങളുടെ നിഴല് വീണ പാത നട്ടുച്ച നേരത്തും സന്ധ്യാസമയത്തെ ഇരുട്ട് പരത്തിയിരുന്നു.ഭയത്തിന്‍റെ കണികകള്‍ പാകി കൊണ്ട് അങ്ങിങ്ങായി വലുതും ചെറുതും പാമ്പിന്‍ പുറ്റുകള്‍..!!

പാമ്പിന്‍ പുറ്റ്(ചിതല്‍ പുറ്റ്)

വഴി തെറ്റിയോ എന്ന സംശയം എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു, ആരും പരസ്പരം ചോദിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രം. വേറെ വഴികളൊന്നും കാണാത്തത് കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു തന്നെ നടന്നു..

വഴി തെറ്റി കാട്ടിലേക്ക്..

ഏതാണ്ട് പത്തു മിനിറ്റ് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വഴി രണ്ടായി പിരിയുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തെത്തി. മരത്തില്‍ ആണി അടിച്ച ഒരു മരപ്പലകയില്‍ 'Rambaug' എന്നെഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു. ഷാര്‍ലറ്റ് ലേക്കിലേക്ക് പോയ ഞങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് 'രാംബാഗി'ല്‍...കൊടുംകാടിന്‍റെ നടുവില്‍...!!!

(നടന്നു തീരാന്‍ ഇനിയുമുണ്ട് വഴികള്‍..അത് കൊണ്ട് തുടരും...ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നടക്കുകയല്ലേ..??)

വരി : വരുന്നോ, ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മാത്തേരാനിലേക്ക്..?

2010-07-15T15:42:00.002+05:30

21 പേരെയും ഒരു തവണ കൂടി വിളിച്ച്, വരുന്ന കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു, "ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ പോവ്വാ..മുങ്ങാന്‍ പരിപ്പാടി ഉണ്ടേല്‍ ഇപ്പൊ പറയണം."

"നമ്മള് പൂനെന്ന് ബസ്സിനല്ലേ പോകുന്നത്, പിന്നെന്തിനാ ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റ്‌?" എന്ന് ചിലര്‍..!!
വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..."മാത്തേരാനില്‍ പോകണമെങ്കില്‍ നെരാളില്‍ നിന്നും toy train-ല്‍ തന്നെ പോകണം, അതാ അതിന്‍റെ ഒരു രസം. അതില്‍ കയറണമെങ്കില്‍ ഒരു മാസം മുന്നേ എങ്കിലും ബുക്ക്‌ ചെയ്യണം. അപ്പൊ വേഗം പറഞ്ഞോ...റെഡിയല്ലേ...??"

     ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരെയും ഓര്‍മിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു group mail അയച്ചു. 'വരുന്ന ശനിയാഴ്ച വെളുപ്പിന് നാല് മണിക്ക് ബസ്‌ എല്ലാവരുടെയും വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ എത്തും. ഒരുങ്ങി ഇരുന്നു കൊള്ളണം'. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ മലയാളീസ് എല്ലാരും കൂടി പ്ലാന്‍ ചെയ്തു ആദ്യമായി പോകുന്ന ഒരു യാത്ര; മാത്തേരാനിലേക്ക്.പൂനെക്കും മുംബൈക്കും ഇടയിലായി, ജാമ്പോള്‍ കാടിന് നടുവില്‍ ഏതാണ്ട് എട്ടു കിലോമീറ്റര്‍ വിസ്തൃതിയില്‍ സഹ്യാദ്രിയുടെ നെറുകയിലാണ് ഈ ഹില്‍-സ്റ്റേഷന്‍.പൂനെയില്‍ നിന്ന് രണ്ടര മണിക്കൂറും, മുംബൈയില്‍ നിന്ന് ഒന്നര മണിക്കൂറും മതിയാകും ഇവിടേയ്ക്ക് എത്താന്‍.
     നഗരത്തിന്‍റെ മാലിന്യങ്ങള്‍ ഏല്‍ക്കാത്ത ശുദ്ധമായ വായൂ ശ്വസിച്ച് സ്വച്ഛമായ സുഖ ശീതളിമയില്‍, വലിയ മരത്തണലുകളില്‍ ഒരു ദിവസം..!! ട്രിപ്പിനായി മാത്തേരാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ ഇതായിരുന്നു മനസ്സില്‍.
     അങ്ങനെ ശനിയാഴ്ച വെളുപ്പിന് 21 പേരും വണ്ടിയില്‍ കയറി, പൂനെ വിടുമ്പോഴെക്ക് അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാലത്തെ എഴുന്നേറ്റത് കാരണം, ആറ് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എല്ലാവര്‍ക്കും വിശപ്പ്‌ തുടങ്ങി. ചായ കുടിക്കാന്‍ ഒരു റ്റപ്പരിയുടെ(മാടക്കട) മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി, കൂട്ടത്തില്‍ കാരണവരായ അച്ചായന്‍ വാങ്ങി വച്ചിരുന്ന ഏത്തക്കയും കൂട്ടി ചായ കുടിച്ചപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ഉന്മേഷം. ആ ഉന്മേഷം ചോര്‍ന്നു പോകാതെ രാവിലെ തന്നെ 'അന്താക്ഷരി' കളിയും തുടങ്ങി.

ഏഴു മണിക്ക് മുന്നേ നെരാളില്‍ എത്തുമെന്നായിരുന്നു പൂനെന്ന് വണ്ടി എടുക്കുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവറുടെ പ്രഖ്യാപനം. ഏഴര അടുക്കുമ്പോഴും എങ്ങും എത്താതായപ്പോള്‍ ഡ്രൈവറോട് കാര്യം തിരക്കി.

"സാബ്, രാസ്ത ഫൂല്‍ ഗയാ...പൂച്കര്‍ ജാനാ പടേഗാ...."

'ഈശ്വരാ...അങ്ങേരു വഴി മറന്നു..ഇനി ചോയിച്ചു..... ചോയിച്ചു പോകാമെന്ന്....'

അനൂപ്‌ വാച്ചില്‍ നോക്കിയിട്ട് തലയില്‍ കൈ വച്ചു, "എടാ, അങ്ങേരോട് പറ 7.40-നാ ട്രെയിന്‍ എന്ന്"

"ഇനി പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല...ഹിന്ദി അറിയാവുന്നവന്മാര് തല വെളിയിലിട്ടു വഴി ചോദിച്ചോ..." പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും എതിരെ വന്ന ബൈക്ക്-കാരനെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

"ഇദര്‍ സെ തീന്‍ കിലോമീറ്റര്‍ സീദാ...ഓര്‍ വഹാം സെ റൈറ്റ്.."

മൂന്നു കിലോമീറ്റര്‍ നേരെ ചെന്ന് വലത്ത് പിടിച്ചാല്‍ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ സംഭവിക്കുമെന്നാണ് ബൈക്ക്-കാരന്‍.

അന്നത്തെ സൂര്യോദയം

എല്ലാം മനസ്സിലായത്‌ പോലെ ഡ്രൈവര്‍ തല കുലുക്കി, ഇത്തിരി സ്പീഡ് കൂട്ടി നേരെ വിട്ടു. വലത്ത് തിരിഞ്ഞു വണ്ടി ചെന്ന് നിന്നത് പാര്‍ക്കിംഗ് ലോട്ടിലേക്കാണ്. അവിടെ നിന്ന് ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ് നടക്കാനുള്ള ദൂരമുണ്ട് സ്റ്റേഷനിലേക്ക്. വാച്ചില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി പോകാന്‍ ഇനി രണ്ടു മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കി. പിന്നീട് ഒരു കൂട്ടയോട്ടമായിരുന്നു;

"മാത്തേരാനില്‍ പോകാന്‍ ഒരു മാരത്തോണ്‍"

എന്തായാലും അതി രാവിലെ തന്നെ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒരു കൂട്ടയോട്ടം കാണാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ഓടി ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ ചൂളം വിളിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

Toy Train-ന്ന് വിളിക്കുന്നത്‌ വെറുതെയല്ല.ശരിക്കും കളിപ്പാട്ടം തന്നെ...!! ട്രെയിന്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഒളിമ്പിക്ക്സ് മാരത്തോണ്‍ ജയിച്ച സന്തോഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്..!

നെരാള്‍ സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ട് ട്രെയിന്‍ പതുക്കെ നീങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ മനോഹരമായ കുന്നുകളും, തടാകങ്ങളും, പാറക്കൂട്ടങ്ങളും, പച്ചപ്പുകളും വശങ്ങളിലായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.

സഹ്യാദ്രിയുടെ നെറുകയിലേക്ക്

വഴിയില്‍ തൂക്കണാംക്കുരുവിയുടെ കൂടുകള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു പന.

ഒരു വലിയ പാറ ഗണപതിയുടെ മുഖം പോലെ അലങ്കരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.

മഞ്ഞയും പച്ചയും നിറമണിഞ്ഞ കുന്നുകള്‍

ദൂരെ താണ് പറക്കുന്ന മേഘങ്ങളും, തെളിഞ്ഞ തടാകവും

വഴിയിലെ ഒരു കുഞ്ഞു സ്റ്റേഷന്‍, പേര് ജുമ്മപ്പെട്ടി. കുന്നിറങ്ങി വന്നു ക്ഷീണിതനായി സ്റ്റേഷനില്‍ കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു Toy Train.

വളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു പോകുന്ന റെയില്‍വേ ട്രാക്ക്

ദൂരെ ചെറു ഗ്രാമങ്ങള്‍ കാണാം

ജാമ്പോള്‍ കാടിന്‍റെ സമൃദ്ധമായ പച്ചപ്പ്‌

ചിതല്‍ പുറ്റ് പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കുന്ന്

സീറ്റില്‍ ഇരുന്നിട്ട് ഇരുപ്പുറക്കുന്നില്ല, ഓരോരുത്തരായി കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഡോര്‍-നടുക്കലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ഒപ്പം ഓടി എത്താമെന്ന് തോന്നുന്ന വേഗതയിലാണ് വളഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും കുഞ്ഞന്‍ ട്രെയിന്‍ കുന്നു കയറി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഓരോ വളവു തിരിയുമ്പോഴും കാഴ്ച്ചയുടെ പുത്തന്‍ ഫ്രെയിമുകള്‍ ഒരുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന യാത്ര...

മാത്തേരാനില്‍ എത്തിയാല്‍ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് ഭംഗി കൂടും..അപ്പൊ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വരുകയല്ലെ...??

(തുടരും..)

വര : നിറം മങ്ങിയ ജീവിതങ്ങള്‍

2010-06-30T01:10:00.003+05:30

"നിറം മങ്ങിയ ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക്" നിറങ്ങള്‍ ചാര്‍ത്താനുള്ള ചെറിയ ഒരു ശ്രമം; ഒരു ജലഛായ ചിത്രം.

ഏതോ മാസികയില്‍ വന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചിത്രത്തില്‍ ഒരു 'കുട്ട' കൂടി വച്ച് കൊടുത്തു എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. നോക്കി വരക്കാനുണ്ടായിരുന്ന ചിത്രത്തില്‍ നിന്നും ശരീരത്തിനും വസ്ത്രത്തിനും ചേരുന്ന നിറങ്ങള്‍ ചാലിചെടുത്തു. Background എങ്ങനെ വേണമെന്ന് ആലോചിച്ചു കുറെ നേരം ഇരുന്നു. ആദ്യം കുറച്ചു പച്ച നിറം വാരി പൂശി..കുഴപ്പമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ബാക്കി കൂടി വരച്ചു ചേര്‍ത്തു.

എന്നെ ബ്രഷ് പിടിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ച 'രവി സാറി'നുള്ള ദക്ഷിണ കൂടിയാണ് ഈ ചിത്രം.

ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയൂ, ചിത്രം ഇഷ്ട്ടപെട്ടാലും...ഇല്ലെങ്കിലും..

വരി : മേം ഗൂര്‍ഖ ഹേ..ഹോ..ഹൈ..!!

2010-06-15T01:46:00.006+05:30

അമേരിക്കാ...ക്ക് പോകുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനെ വിമാനത്താവളത്തില്‍ ചെന്ന് റ്റാ-റ്റാ കാണിച്ചു തിരിച്ചു പോകുമ്പോഴാണ് ആദ്യമായി ഞാന്‍ മുംബൈയിലെ ലോക്കല്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറുന്നത്. (ഇതില്‍ കയറിയിട്ട് തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോ, "ശ്വാസം ബാക്കി ഉണ്ടോ കുട്ട്യേ? മുജ്ജന്മ്മ സുകൃതാണെന്നു കൂടികൊള്ളൂ" എന്നൊരു അശരീരി കേട്ടത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു). മുംബൈയിലെ ഉല്ലാസ് നഗറില്‍ എന്‍റെ ഒരു ചെറിയച്ചന്‍ താമസ്സമുണ്ട്. ഒരു ദിവസം നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാമല്ലോ എന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍ ലോക്കല്‍ ട്രെയിന്‍ എങ്കില്‍ ലോക്കല്‍ ട്രെയിന്‍ , ഇത്തിരി കഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടാണെങ്കിലും ഉല്ലാസ് നഗറിലേക്ക് വിട്ടേക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ വിമാനത്താവളത്തില്‍ നിന്ന് 'സ്ട്രൈറ്റ് ടു കുര്‍ള സ്റ്റേഷന്‍ '.

സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ എങ്ങോട്ടാ പോകണ്ടതെന്നു മുട്ടന്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ("കാരണം അവിടെ ഒട്ടും തിരക്കില്ലായിരുന്നു...മുകളില്‍ കാണുന്ന പടത്തിലെ പോലെ.."). തൊപ്പിയും വടിയുമൊക്കെയായി നില്‍ക്കുന്ന മാന്യനെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പോലീസുകാരന്‍റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചോദിച്ചു,

"സാബ്, കല്യാണ്‍ ....?"

കല്യാണ്‍ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന വണ്ടി എവിടെയാ വരുന്നത് , ഇപ്പോഴെങ്ങാനും വരുമോ, ഇനി വരുകേ ഇല്ലേ... എന്നൊക്കെയാണ് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്...!! ഇത്രയും കാര്യം ഒരുമിച്ചു ഞാന്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ചോദിച്ചാല്‍ മുംബൈയുടെ ഇങ്ങേ അറ്റമായ കല്യാണിനു പകരം, അങ്ങേ അറ്റമായ കൊളാബയില്‍ എങ്ങാനും പോയി ഇറങ്ങേണ്ടി വരുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഭാഗ്യം, ഞാന്‍ ചോദിച്ചത് എന്തായാലും, വായില്‍ ഒരു കെട്ട് 'മുറുക്കാനുമായി' നില്‍ക്കുന്ന ആ പോലീസുകാരന് മനസ്സിലായി. അങ്ങേരു മുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. (ആ പോലീസുകാരനെങ്ങാനും വായ തുറന്നിരുന്നെങ്കില്‍ മുറുക്കാന്‍ മുഴുവന്‍ ഞാനെന്‍റെ മുഖത്തൂന്ന് വടിചെടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ..നന്ദി പോലീസുകാരാ..) ചൂണ്ടിയ വിരലിന്‍റെ അറ്റത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു LED ബോര്‍ഡില്‍ A-Ambernath എന്നെഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു. ഹാവൂ, അപ്പൊ സംഭവം ഇവിടെ തന്നെ... കല്യാണ്‍ , ഉല്ലാസ് നഗര്‍ വഴി അംബര്‍നാഥ് . വളരെ ഭവ്യതയോട് കൂടി ഞാന്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. നമ്മള് തീവ്രവാദിയാണോ എന്നൊന്നും അങ്ങേര്‍ക്കു ഡൗട്ട് അടിക്കരുതല്ലോ..!!
മൂന്നോ നാലോ മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ട്രെയിന്‍ വന്നു. ട്രെയിനിന്‍റെ ഡോറിനു അടുത്തേക്ക് പോയി നിന്നതേ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ. അടുത്ത സീനില്‍ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ബീജിംഗ് ഒളിംപിക്സിന്‍റെ ചിഹ്നം പോലെ ഒരു കാലും ഒരു കയ്യും വായുവില്‍ നിര്‍ത്തി തല മുകളലേക്ക് പിടിച്ചു ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുവാണ്. ഒരു വ്യതാസം മാത്രം, ചിഹ്നത്തിന്‍റെ കഴുത്ത് മുന്നോട്ടാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ കഴുത്ത് തൊണ്ണൂറു ഡിഗ്രീ ചരിഞ്ഞു സൈഡിലേക്കാ..!! ഇങ്ങനൊക്കെയാണ് നില്‍പ്പെങ്കിലും, ഉല്ലാസ് നഗര്‍ ആയോ, ഇപ്പൊ ആകുമോ, ഇനി കഴിഞ്ഞോ എന്നും നോക്കി എന്‍റെ കണ്ണ് ഡോറിന് വെളിയിലേക്ക് തള്ളി നില്‍ക്കുകയാണ് . 'ഠാനെ സ്റ്റേഷന്‍ ' കഴിഞ്ഞ് തൊണ്ണൂറു ഡിഗ്രിയില്‍ നിന്ന് പൂജ്യം ഡിഗ്രിയിലേക്ക് കഴുത്ത്‌ ചരിക്കാമെന്ന പരുവമായപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു സംശയം, ഈ ട്രെയിനിനു ഇനി ഉല്ലാസ് നഗറില്‍ സ്റ്റോപ്പ്‌ ഉണ്ടോ..!! അംബര്‍നാഥെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ ആവേശം മൂത്ത് ചാടി കയറിയതാ, തന്നേമല്ലാ ഠാനെ വരെ വരുന്നതിനിടക്ക് പത്തു പന്ത്രണ്ടു സ്റ്റേഷന്‍ എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആകെ നിര്‍ത്തിയത് മൂന്നോ നാലോ ഇടത്ത് മാത്രം. അബദ്ധമായോ...ഇനി അംബര്‍നാഥില്‍ പോയി അടുത്ത വണ്ടിക്ക് തിരിച്ചു തൂങ്ങേണ്ടി വരുമോ..! വായും പൊളിച്ചു നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. വണ്ടി ഉല്ലാസ് നഗറില്‍ നി൪ത്തുമോന്ന് ആരോടെങ്കിലും ചോദിക്കണം. ചോദിക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരുത്തനേം അടുത്തെങ്ങും കണ്ടില്ല!! എന്‍റെ ഈ ഞെളിപിരി കണ്ടിട്ടാണോ എന്തോ, ഒരുത്തന്‍ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. എന്നാ പിന്നെ അങ്ങേരോട് തന്നെ ചോദിക്കാം...

"ഭയ്യാ, യെ ഗാടി ഉല്ലാസ് നഗര്‍ മേം രുക്ക്.........(ഇവിടെ, പഴയ ലാംബര്‍ട്ട കയറ്റം കയറുന്ന ഒരു സൗണ്ട് ആണ്, കാരണം അവിടെ രുക്കേങ്ഗെ ആണോ, രുക്കെങ്ഗി ആണോ, രുക്തേംഗെ ആണോ അതോ രുക്തെ ഹൈം ആണോ എന്ന് ഭയങ്കര സംശയം...കേള്‍ക്കുന്നവരുടെ ഇഷ്ട്ടം പോലെ ചേര്‍ത്തോട്ടെ..എനിക്കങ്ങനെ വല്യ ഭാവമൊന്നും ഇല്ലാ).........ക്യാ?"

അറ്റത്ത്‌ ഇങ്ങനെ ഒരു 'ക്യാ' കൂടി ഇട്ടാല്‍ ചോദ്യമായി..!!

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു തീരുന്നതിനു മുന്നേ മറുപടി വന്നു,
"പിന്നെന്താ നി൪ത്തുമല്ലോ...കല്യാണ്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാ സ്റ്റേഷനിലും നിര്‍ത്തും..."

ഹിന്ദിയിലല്ലാ...നല്ല പച്ച മലയാളത്തില്‍ !!!!

'ഹൊ..ലോകത്ത് എന്തെല്ലാം അത്ഭുതങ്ങള് നടക്കുന്നു...നമ്മള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ചോദിച്ചാല്‍ പോലും മലയാളത്തില്‍ മറുപടി കിട്ടുന്നു!!'

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് ഞെട്ടിയ ഭാവത്തില്‍ ഉള്ള നില്‍പ്പ് കണ്ടു ചേട്ടന്‍ വീണ്ടും...

"ആ നില്‍പ്പും(മാന്യന്‍ .., ഞെളിപിരീന്ന് എടുത്തു പറഞ്ഞില്ലാ) മലയാളം പോലത്തെ ഹിന്ദിയും കേട്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി, മലയാളിയാണെന്ന്."
ഒരു വളിച്ച ചിരി മുഖത്ത് fit ചെയ്ത്, "നന്ദി ചേട്ടാ" എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഒന്ന് തലയാട്ടി. അവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും 'ഊളി ഇടാമെന്ന് ' വിചാരിച്ചാല്‍ കഴുത്ത്‌ മാത്രമായിട്ടു എങ്ങും പോകത്തില്ലല്ലോ...!!

ഈ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം ഞാനൊരു ഭീഷ്മപ്രതിജ്ഞ എടുത്തു....എന്ത്..ഇന്ന് മുതല്‍ ഹിന്ദി പഠിച്ചേക്കാമെന്നൊ...ഡോണ്ട് ഡൂ..ഡോണ്ട് ഡൂ...
പിന്നെയോ, ഇനി ലോക്കല്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറിയാല്‍ ഒരുത്തനോടും ഹിന്ദിയില്‍ മിണ്ടൂല്ലെന്ന്...ഞാനാരാ മോന്‍ !!

ചിത്രം കടപ്പാട് : ഗൂഗിള്‍

വര : The Kite(s) Runner

2010-05-30T00:57:00.010+05:30

Is it the right time to post a portrait of Hrithik?! The string of his 'Kites' is already broken!!!

As the producer of the film is his father himself, why should we bother...right?

The portrait is a still from his debut film,'Kaho Na Pyar Hai' which was released in the year 2000. And of course, the sketch is also that old. These 10 years bought a lot many difference in his face that became more stiff, with dark beard and of course long hairs.

Whether his 'Kites' flies or not, I just love his dance steps. And thus thought of posting this :-)

The sketch is with pencil,6B and HB which took around 2 days to finish. Most of the time went on his beard to fill with dots !!

വരി : "അയ്യേ..കൂയ്..."

2010-05-16T04:42:00.010+05:30

ആരോടും പറയത്തില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനൊരു രഹസ്യം പറയാം. കേട്ട് കഴിഞ്ഞിട്ട്, 'അയ്യേ...കൂയ്' എന്നൊന്നും പറയതുത്. ഇത് വരെ ഞാന്‍ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും എന്‍റെ അമ്മ ഇത് മണത്തറിഞ്ഞിരുന്നു (ഈ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം!!). അപ്പൊ സത്യമായിട്ടും ആരോടും പറയത്തില്ലല്ലോ...??
സംഭവം നടക്കുമ്പോ നിക്കര്‍(വള്ളി അന്ന് ഔട്ട്‌ ഓഫ് ഫാഷന്‍ ആയി) ഒക്കെ ഇട്ട് ഞാന്‍ താമരക്കുളം വി.വി.എച്.എസ്'സ്സില്‍ ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ യുവജനോല്‍ത്സവം ഒരു 'ഹിഡുംബന്‍' പരിപാടിയാണ്.വലിയ ഒരു സ്റ്റേജും അതിന്‍റെ മുന്നില്‍ മുട്ടന്‍ ഒരു പന്തലും..പിന്നൊരു നാലഞ്ച് ദിവസത്തേക്ക് കുട്ടി-കലാകാരന്‍മാരുടെ ഒരു ബഹളം തന്നെ. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ ഇതൊക്കെ ആദ്യമായി കണ്ടു കണ്ണും മിഴിച്ചു വായും പൊളിച്ചു നിന്ന ഞാന്‍, ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എന്നോട് തന്നെ ഒരു ചതി ചെയ്തു; വേറൊന്നുമല്ല, ഉത്‌ഘാടന മത്സരയിനമായ പദ്യ-പാരായണത്തിന് വേദിയില്‍ കയറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു!!!

ഇനി അവിടെ കയറിപ്പറ്റാന്‍ ഉണ്ടായ സാഹചര്യം പറയാം. കവിതാ പാരായണത്തിന് എന്‍റെ പേര് കൊടുത്തത് ക്ലാസ്സില്‍ പുറകിലത്തെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന തടിയന്‍മാരാണ്. എന്‍റെ ശല്യം സഹിക്കാന്‍ വയ്യാഞ്ഞിട്ടു തടിയന്‍മാര് എനിക്കിട്ടു 'പണി' തന്നതാണെന്ന് അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്തിനാ പണി തന്നതെന്നോ..?? എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചയും അവസാനത്തെ പീരീഡ്‌-ലെ വിഷയം 'work experience' ആണ്. work-ന്‍റെയോ experience-ന്‍റെയോ അര്‍ഥം അറിയാന്‍ മേലാത്ത ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് അത് പാട്ട് പാടാനും, മിമിക്രി കാണിക്കാനും ഒക്കെ ഉള്ള പീരീഡ്‌ ആണെന്നാണ്‌. ഏഴിലേം എട്ടിലേം ചേട്ടന്മാരുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഒക്കെ അങ്ങനാ..സത്യം. അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച, മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ പടമുള്ള 'നിങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട ഏറ്റവും പുതിയ ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്‍' പുസ്തകവുമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ ചെല്ലുന്നത്. എല്ലാ ചൊവ്വാഴ്ചയും വൈകിട്ട് അഞ്ചരക്ക് ദൂരദര്‍ശനില്‍ വരുന്ന 'തിരൈമലര്‍' സ്ഥിരമായി കണ്ട് അതില് മുടക്കമില്ലാതെ വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന 'അന്ത അറബികടലോരം' പാട്ടും പഠിച്ചു. തമിഴ് പാട്ടാകുമ്പോ ഇത്തിരി തെറ്റിയാലും ആരും അറിയാന്‍ പോകുന്നില്ലല്ലോ..!! "എപ്പടി ഇറുക്ക്‌ എന്നോടെ പുത്തി??". അങ്ങനെ കാസ്സറ്റ്‌ വലിഞ്ഞ പോലുള്ള എന്‍റെ കൂതറ ശബ്ധത്തില്‍ ക്ലാസ്സിന്‍റെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ തൊള്ള തൊറന്നു പാടി. ആദ്യത്തെ തവണ അവന്‍മാര് ക്ഷമിച്ചു.അടുത്തടുത്ത്‌ രണ്ടു മൂന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഇത് ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍മാരുടെ ക്ഷമകെട്ടു,എനിക്ക് പണിയും തന്നു. "എം.ജി.ശ്രീകുമാറിന്‍റെ ശബ്ധമാണെടാ നിന്‍റെത്. ഈ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് നീയല്ലാതെ ആരാ യൂത്ത്-ഫെസ്ടിവലിന് പാടാനുള്ളത് " എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ 'പുളു പുളു പുളാന്നു' പുളകമോക്കെ അണിഞ്ഞു ഞാന്‍ അങ്ങ് സമ്മതിച്ചു. ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ പരിപാടിക്ക് എല്ലാവരും പേര് കൊടുക്കണമെന്ന് ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ ഗോപികൃഷ്ണന്‍ സാറ് പറയുകയും,"എന്താ സിബു, കൊടുക്കില്ലേ" എന്ന് എടുത്തു ചോദിക്കുകയും കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍ ബാക്കി ലെശമുണ്ടായിരുന്ന പുളകവും കൂടി വാരി അണിഞ്ഞ് ലളിതഗാനത്തിനും, മോണോ-ആക്ടിനും, ഫാന്‍സി-ട്രെസ്സിനും, പെന്‍സില്‍ drawing-നും കണ്ട കടച്ചാണി ഐറ്റത്തിനെല്ലാം പേര് കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
മലയാളം ക്ലാസ്സില്‍ അന്ന് പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്ന 'ഒരു വട്ടം കൂടിയെന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ മെയ്യുന്ന..' എന്ന കവിത അല്ലാതെ വേറൊരു കവിതയും എനിക്കറിയത്തില്ല. ചേട്ടനോട് പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചു; നടക്കില്ല..ഇത് സിനിമ പാട്ടാ, പാടിയാല്‍ സമ്മാനം കിട്ടത്തില്ല.പിന്നെന്തു ചെയ്യും..!!? ചേട്ടന്‍റെ മലയാള പുസ്തകം എടുത്തു കൈയ്യില്‍ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, "ഇതില് വല്ലതും ഉണ്ടോന്നു നോക്ക്".ഹെന്റ്റമ്മോ..കട്ടി കവിതകള്. പക്ഷെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരെണ്ണം എനിക്ക് 'ക്ഷ' പിടിച്ചു. പി. ഭാസ്കരന്‍ മാഷിന്‍റെ 'മഴമുകില്‍പെണ്‍കൊടി'. ഇത് മതി...ഇത് തന്നെ പാടാം. അങ്ങനെ മഴമുകില്‍പെണ്‍കൊടി കാണാതെ പഠിച്ചു തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ലളിതഗാനം പഠിച്ചു, മുന്നത്തെ വര്‍ഷം യുവജനോല്‍ത്സവത്തിനു കണ്ട ഒരു മോണോ-ആക്ട്‌ പഠിച്ചു, ഫാന്‍സി-ഡ്രസ്സ്‌ ന്‍റെ സ്ഥിരം വേഷം 'പിച്ചക്കാരന്‍ ' ചെയ്യാമെന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചു. (അതാകുമ്പോ മേക് -അപ്പ് വേണ്ടെന്ന് ല്ലേ?? :-) )

   അങ്ങനെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ യുവജനോല്‍ത്സവം വന്നെത്തി. ഉത്‌ഘാടനചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞു കര്‍ട്ടന്‍ താണപ്പോള്‍ കോളാമ്പിയില്‍ കൂടി അനൌണ്‍സ്മെന്റ് കേട്ടു; "ആദ്യമായി യു.പി വിഭാഗം കവിതാ പാരായണ മത്സരമാണ്.ഇതിനായി പേര് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ളവര്‍ സ്റ്റേജില്‍ വന്നു ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ വാങ്ങേണ്ടതാണ്... രാജേഷ്‌ 7.B, നൗഷാദ് 5.A, സൂരജ് 7 G, സിബു 6.F....... " കോളാമ്പിയില്‍ കൂടി എന്‍റെ പേര് ധ്വനിക്കുന്നത്‌ കേട്ട് ആത്മനിര്‍വൃതനായി ഞാന്‍ സ്റ്റേജിലേക്ക് ചെന്നു. യു.ക.ക(യുവജനോല്‍ത്സവ കമ്മിറ്റി കണ്വീനര്‍ ) ശശി സാറ് പോക്കറ്റിലൊരു പേപ്പര്‍ കുത്തി തന്നു.അത് ഞാന്‍ മുകളിലേക്കാക്കി നോക്കി...61. കൊള്ളാം, ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ 61. ഇത് കുത്തിത്തരുന്നതിനിടയില്‍ കര്‍ട്ടന്‍ന്‍റെ ഇടയിലൂടെ ഞാനൊന്നു വെളിയിലേക്ക് നോക്കി...ഹമ്മോ..ആ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന മുഴുവന്‍ പിള്ളേരും, പഠിപ്പിക്കുന്ന സാറുമ്മാരും അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട് . ഇരുപതോ ഇരുപത്തഞ്ചോ പേര് മാത്രമുള്ള ക്ലാസ്സിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്ന് അറിയാന്‍ മേലാത്ത തമിഴില്‍ 'അങ്കെ', 'ഇങ്കെ ' മാത്രം പാടിയിട്ടുള്ള എന്‍റെ നെഞ്ചിലൂടെ എവിടുന്നാണോ എന്തോ, ഒരു കൊള്ളിയാന്‍ പോയി..!! ആ കൊള്ളിയാന്‍റെ പിറകെ കലശ്ശലായ മൂത്രശങ്കയും!! സ്റ്റേജിനു വലതു വശത്തുള്ള ക്ലാസ്സിനു താഴെയുള്ള മൂത്രപ്പുരയിലേക്ക്‌ നെഞ്ചത്ത്‌ കിടന്നാടുന്ന ചെസ്റ്റ് നമ്പറുമായി ഞാന്‍ ഓടി. അവിടെ ചെന്ന് നിന്നപ്പോഴോ..അടിവയറ്റിലൊരു വേദനയും ഉരുണ്ടു കയറ്റവും മാത്രം. കാര്യം സാധിക്കുന്നില്ല.അഞ്ചു മിനിറ്റ് അവിടെ തന്നെ നിന്ന് നോക്കി, "നോ രക്ഷ". അപ്പോഴേക്കും ഏതോ ഒരുത്തന്‍ "നിന്‍റെ മക്കളില്‍ ഞാനാണ് ഭ്രാന്തന്‍"ന്നു ലൗഡ് സ്പീക്കറിലൂടെ തൊണ്ട കീറി പാടുന്നു. തിരിച്ചു വന്നു ഞാന്‍ സ്റ്റേജിന്‍റെ പിന്നില്‍ പോയി നിന്നു. രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ശങ്ക, വീണ്ടും ഓട്ടം , ചെന്ന് നില്‍ക്കും, പക്ഷെ അവസ്ഥ പഴയത് തന്നെ.. ആദ്യം പാടിയ 'ഭ്രാന്തന്' പിറകെ പിന്നെയും മൂന്നു നാല് 'ഭ്രാന്തന്മാര്‍' വന്നു പോയി. ഇതിനിടയില്‍ എന്‍റെ ശങ്ക പരിപാടി മൂന്നു നാല് തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു :-/ അങ്ങനെ ഒരു തവണ സ്റ്റേജിന്‍റെ പിറകില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുമ്പോളാണ് കേള്‍ക്കുന്നത്, "ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ 19, ലാസ്റ്റ് ആന്‍ഡ്‌ ദി ഫൈനല്‍ കാള്‍... " ഇവനൊക്കെ പരിപാടിക്ക് പേര് കൊടുത്തിട്ട് മുങ്ങി നടക്കുവാണല്ലോന്നു മനസ്സില്‍ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോളാണ് ശശി സാറ് ഇരുന്നു കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചിട്ട് സ്റ്റേജില്‍ കയറാന്‍ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നത്. ഇങ്ങേരിതെന്തോന്നാ എന്നെ കണ്ണുരുട്ടി കാണിക്കുന്നെതെന്നു ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സാര്‍ എഴുന്നേറ്റു വന്നു തലക്കൊരു തട്ട് തന്നിട്ട്, "ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ 19 വിളിച്ചത് കേട്ടില്ലേടാ, പോയി സ്റ്റേജില്‍ കയറ്". ഈശ്വരാ, ഇത് വരെ ഞാന്‍ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ തല തിരിച്ചു പിടിച്ചാണപ്പോ വായിച്ചത്!!
   സ്റ്റേജില്‍ കയറി മൈക്കിന്‍റെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് വടി പോലെ നിന്നു. എന്നിട്ട് സദസ്സിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ജഡ്ജ് ആയിട്ടിരിക്കുന്നതില്‍ ഒരാള് എന്‍റെ ക്ലാസ് ‌ ടീച്ചര്‍ ആണ് . 'നമ്മുടെ പയ്യനാ' നില്‍ക്കുന്നതെന്നുള്ള ഭാവത്തില്‍ അദ്ദേഹം രണ്ടു സൈടിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കി, ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു. പാവം സാറുണ്ടോ അറിയുന്നു, ശങ്കയുമായി സ്റ്റേജില്‍ കയറിയ ഞാന്‍ നിന്നു വിറക്കുവാണെന്ന്!! സര്‍വ ദൈവങ്ങളെയും ഒരു റൗണ്ട് മനസ്സില്‍ ഓടിച്ചു ഞാന്‍ ആരംഭിച്ചു. "മാന്യ സദസ്സിനു എന്‍റെ വിനീത നമസ്കാരം. ഞാന്‍ ഇവിടെ പാരായണം ചെയ്യുന്നത് ശ്രി. പി. ഭാസ്കരന്‍റെ മഴമുകില്‍പെണ്‍കൊടി എന്ന കവിതയിലെ ഏതാനും വരികളാണ് " ഹൊ!! അത് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ മാര്‍ക്ക് കിട്ടത്തില്ലെന്നു ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു ഞാന്‍ പാരായണം തുടങ്ങി. വിട്ട ശ്വാസം മൈക്കില്‍ കൂടി കേട്ട് എല്ലാവരും കൂട്ട ചിരി തുടങ്ങി. വീണ്ടും കലിപ്പ് തന്നെ. അതൊന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഒന്ന് മുരടനക്കിയിട്ടു..
   " ഒരു കുടം തണ്ണീരുമൊക്കത്തു വെച്ചൊരാ
   കരിമുകില്‍ പെണ്‍കൊടിയെങ്ങു പോയി..??"

ഒരു നിര്‍ത്ത്. എല്ലാരും വിചാരിച്ചു കാണും അവിടെ അങ്ങനെ ഒരു നിര്‍ത്തുണ്ടെന്ന്. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മുന്നേ പോയ കൊള്ളിയാന്‍റെയും ശങ്കയുടെയും after effect. പദ്യത്തിന്‍റെ ബാക്കി ഞാന്‍ മറന്നു പോയി. ആദ്യ റൗണ്ട് ഓടിച്ച സകല ദൈവങ്ങളെയും ഒരു റൗണ്ട് കൂടി ഓടിച്ച് ഞാന്‍ ആദ്യം മുതല് വീണ്ടും തുടങ്ങി,

" ഒരു കുടം തണ്ണീരുമൊക്കത്തു വെച്ചൊരാ

കരിമുകില്‍ പെണ്‍കൊടിയെങ്ങു പോയി..??"

ആ രണ്ടു വരി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും തടസ്സം, ഒരു വലിവ്.ഒന്നും പുറത്തേക്കു വരുന്നില്ല.അപ്പോഴേക്കും അവിടെ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. പിന്നെ നിര്‍ത്താതെ ഉള്ള കൂക്ക് വിളിയുടെ ബഹളമായിരുന്നു. മുന്നും പിന്നും നോക്കിയില്ല, തിരിഞ്ഞു കണ്ണടച്ച് പിടിചു സ്റ്റേജിന്‍റെ പുറകു വശം വഴി ഒരൊറ്റ ഓട്ടം. ഓടുന്നതിനിടക്ക് നിക്കറില്‍ ഒന്ന് തപ്പി നോക്കി, ഒരു നനവുണ്ടായിരുന്നോന്നു ചെറിയ ഒരു സംശയം!!

കഷ്ണം 1: ലളിത ഗാനം, ഫാന്‍സി ഡ്രസ്സ്‌, മോണോ ആക്ട്‌ തുടങ്ങിയ പരിപാടികള്‍ക്ക് 'സിബു 6.F' എന്ന് മൈക്കിലൂടെ കേള്‍കുമ്പോള്‍ ആരും കാണാതെ പന്തലിന്‍റെ ഏറ്റവും പിന്നിലേക്ക്‌ scoot ആകുന്നത് ഒരു ശീലമാക്കി.

കഷ്ണം 2: "മേലാല്‍ നിക്കറില്‍ മുള്ളുവോടാ???" എന്നും ചോദിച്ചു അമ്മ എന്‍റെ ചെവിക്കു പിടിച്ചപ്പോ മനസ്സിലായി, ഞാന്‍ പറയാതെ തന്നെ അമ്മ അത് 'മണത്തറിഞ്ഞെന്ന്'!!!

വര : The Reflection

2010-04-29T14:44:00.007+05:30

Painting ?? NO :-)

Its a Collage (കൊളാഷ് ). Heard about collage from an article in a news paper.The guy used news paper cuttings to create picture's!!
Thought, let me have a try. First attempt, a simple theme.

Initial task was to find magazines with good paper.Collected Hindu's Folio, Vanitha, The Week..from relatives, friends..got scolded from Amma for tearing her 'Vanitha' :-)

Finding the perfect colors from the magazines was the Big Task. The Tree Wood in the picture is human skin colors.U can find human ears, fingers, nose etc in the original copy.
Started cutting the paper with scissors.While pasting, it appeared imperfect. Thus tried tearing it with hand...cool.It appeared fine.Continued finding color, tearing, and pasting for more than a week..!! And the result is here.

വര : A Portrait in Pencil

2010-04-09T15:28:00.003+05:30

The outline

The face in this sketch is a colleague of mine. The original photo is inset with the second picture. The portrait is three times larger than the original photo.

The work last for five to six hours in total. The sketch dated 20-Mar-2010.

വരി : ആത്മാവ്‌ - ഒരു ചിന്ത

2010-03-21T02:51:00.008+05:30

"മൃത്യോമാ അമൃതം ഗമയ:"

"മരണത്തില്‍ നിന്നും മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എന്നെ നയിക്കണമേ!!" അമരത്വം തേടുന്ന ജീവന്‍റെ നിതാന്ത പ്രാര്‍ത്ഥനാമന്ത്രം.

ഭൂമിയില്‍ ശാശ്വതവും അനിഷേധ്യവുമായ ഒന്നേയുള്ളൂ; മരണം...അവസ്ഥാന്തരം.അവിടെ അനിശ്ചിതത്വമില്ല.എപ്പോഴും അത് നടന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെ സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നമുക്ക് അറിയാം, അനുഭവിക്കാം. ജനനത്തിന് മുന്‍പും മരണത്തിന് പിന്‍പും എന്ത്?!! ജനിമൃതികള്‍ക്കിരുപുറവും നമുക്ക് മുന്നില്‍ അവ്യക്തവും ഭീമവുമായ നിത്യാന്ധകാരമാണ്. പിന്നിട്ട ഓരോ യുഗവും മനുഷ്യന്‍ ഈ ജിജ്ഞാസയുടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു.എത്ര അലഞ്ഞിട്ടും ഒടുവില്‍ എത്തുന്നത്‌ ആദി സംശയങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ തന്നെ!

ഇവിടെയാണ്‌ ആത്മാവ് എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിന് പ്രസക്തി ഏറുന്നത്. ജനനത്തിനും മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും അതീതമായി ശരീരത്തിനുള്ളില്‍ കുടിയിരിക്കുന്ന മഹാശക്തി - ആത്മാവ്. ശരീരത്തില്‍ നിന്നും ആത്മാവിന്‍റെ വിട പറയലാണ് മരണം. പ്രാണപ്രധാനമായ സൂക്ഷ്മ ശരീരത്തോടൊപ്പം 'ചൈതന്യം' അഥവാ ആത്മാവ് സ്ഥൂല ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.ഇവിടെ എല്ലാറ്റിന്‍റെയും അവസാനമാണോ..?!

"നൈനം ചിന്ദന്ധി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവക:

ന: ചൈനം ക്ലേദയന്തി അപോ ന ശോഷയതി മാരുത:"

- ഭഗവത് ഗീത (2-23)

"അസ്ത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മുറിപ്പെടുതാനാവാത്തതും, തീ കൊണ്ട് ദാഹിപ്പിക്കുവാനോ, ജലം കൊണ്ട് നനയ്ക്കുവാനോ ആവാത്തതുമായ ഒരു മൂര്‍ത്തസത്തയാണ് ആത്മാവ്. അത് അക്ഷയവും വിഭജിക്കപെടാനാവാത്തതുമാണ്"- ഭഗവത് ഗീത പറയുന്നു. ബൃഹദാരണ്യകം(brahadaranyaka) ഉപനിഷത്തില്‍ ആത്മാവിന്‍റെ ദേഹാന്തര പ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്, "ഒരു പുല്‍ക്കൊടിയുടെ ഇലത്തുമ്പ് വരെ ഇഴഞ്ഞെത്തി, മറ്റൊരിലയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ച് അതില്‍ കടന്നു കൂടി ഹ്രസ്വമാകുന്ന പുഴുവിനെ പോലെയാണ് " എന്നാണ്.

സത്യമെന്ത് തന്നെ ആയാലും, മരണാനന്തരം മറ്റൊരു ജീവിതം കൂടി ഉണ്ടെന്നുള്ള വിശ്വാസം ഏതാണ്ട് എല്ലാ ജനസമുഹങ്ങളിലും ഉണ്ട്. ചില മതവിശ്വാസങ്ങളില്‍, മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കള്‍ പുനര്‍ജനിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി വരുന്നു. ചിലവ മോക്ഷപ്രാപ്തി നേടുന്നു. മറ്റു ചില മത വിശ്വാസങ്ങളില്‍ ആകട്ടെ മരിച്ചവര്‍ക്ക് ഭൂമിയിലേക്ക്‌ ഒരു മടങ്ങിവരവില്ല. അവരുടെ ആത്മാക്കളും പ്രേതങ്ങളുമൊക്കെ അന്ത്യവിധി ദിനവും കാത്ത് ഏതോ വിശ്രമസ്ഥാനത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതോടെ സ്വര്‍ഗ്ഗ-നരകങ്ങളിലേക്ക് പീഡാനുഭാവങ്ങള്‍ക്കും പുണ്യ ആസ്വാദനങ്ങള്‍ക്കുമായി പോകുന്നു!!

ആത്മാവിന്‍റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധേയമായ ഗവേഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയ ശാസ്ത്രഞന്ജനാണ് ഡോ. ഡങ്കന്‍ മാക്‌ ഡോഗള്‍. ആത്മാവ് എന്ന വസ്തു ശരീരവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായത് കൊണ്ട്, അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എത്ര സൂക്ഷ്മമായ അളവുകളില്‍ ആയാല്‍ കൂടി ഭാരം എന്ന അവസ്ഥ ആ വസ്തുവിന് ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്ന ഉറച്ച നിഗമനത്തില്‍ ചെന്നെത്തി. മരണ സമയത്ത് ശരീരത്തില്‍ നിന്നും വ്യക്തമായ ഭാരം നഷ്ട്ടമാകുന്നുണ്ടെന്നും, എന്നാല്‍ ഈ ഭാരം ഭൗമാതീതമായ എന്തിന്‍റെയോ ആണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പഠനങ്ങള്‍ പറയുന്നു. ആത്മാവിനെ വെറും കവിഭാവനയായി തള്ളിക്കളയാന്‍ ഈ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വിസ്സമ്മതിക്കും.

ജീവനുള്ള വസ്തുക്കളില്‍ മാത്രമുള്ള 'ചൈതന്യം'. ആ ചൈതന്യം ആത്മാവല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്താണ്..? ഒരിക്കലും നാശമില്ലാത്ത ആ ആത്മാവ് മറ്റൊരു ശരീരത്തില്‍ കൂടി പുനര്‍ജനിക്കുന്നുവെങ്കില്‍, മരണാനന്തരം മറ്റൊരു ജീവിതം കൂടി ഉണ്ടെന്നു സങ്കല്‍പ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യന് എന്ത് കൊണ്ടും ആശ്വാസമാണ്...!!

നന്ദി, കടപ്പാട് : എന്ത് വിഷയത്തെ കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന നാട്ടിലുള്ള എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍, ഉപനിഷത്തുക്കളിലെ വരികള്‍ പറഞ്ഞു തന്ന ഒരു പഴയകാല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌, നൂറനാട് ലെപ്രസി സാനിട്ടോറിയത്തിലെ വിശാലമായ പുസ്തക ശേഖരം, നമുക്ക് മുന്നേ നടക്കുകയും കണ്ടെത്തിയത് കോറിയിടുകയും ചെയ്ത ചിന്തകന്മാര്‍.

ചിത്രം കടപ്പാട് : ഗൂഗിള്‍

വര : നിറങ്ങള്‍ (colors)

2010-03-06T14:58:00.001+05:30

About the Picture: Water color painting. Done long years back..Now I hardly touch colors(Lazy, I am..)